YARASA ADAM

3.5 Milyon Dolarlık Koleksiyon

2012-02-24T10:39:00.000+02:00

1994 yılında 66 yaşında vefat eden Billy Wright'a ait çizgi roman koleksiyonu, açık artırmada 3.5 milyon dolara satıldı.

Dallas kentindeki Heritage Müzayede Evi'nde düzenlenen açık artırmada, Batman'ın nasıl ortaya çıktığını anlatan "Detective Comics No. 27" çizgi romanı, 523 bin dolar ile en yüksek fiyata alıcı buldu. 1939 yılında basılan çizgi romanın orijinal fiyatı, sadece 10 sentti.

Süpermen serisinin ilki olan 1938 baskısı "Action Comics No. 1", 299 bin dolara, 1940'da yayımlanan Batman çizgi romanının ilk sayısı ise 275 bin dolara satıldı. Kapağında Adolf Hitler'in resmi bulunan "Captain America No. 2" ise 114 bin dolara alıcı buldu.

345 iyi korunmuş çizgi romandan oluşan koleksiyon, çizgi romanların altın çağının en ünlü 100 sayısını içeriyordu.

1994 yılında 66 yaşında vefat eden Billy Wright'a ait koleksiyon, yeğeni Michael Rorrer'in geçen yıl ölen yengesinin Martinsville'deki evini temizlemesi sonucu ortaya çıkmış.

Rorrer, koleksiyoncuların artık dünya üzerinde bir eşinin daha kalmadığını düşündüğü koleksiyonu bodrumdaki bir dolabın içinde bulmuş.

Daha az değer biçilen 80 çizgi roman, cuma günü internetten yapılacak açık artırmayla satılacak.

Çizgi romanlar, 1930'lardan 1950'lere altın çağını yaşamıştı. 1938'de 200 bin kopya basılan "Action Comics" dergisinin birinci sayısından günümüzde sadece 100 tane bulunuyor.

Kaynak - ntvmsnbc

Batman #6

2012-02-19T17:52:00.000+02:00

Labirentin etrafına "tünemiş" baykuş konseyi üyeleri, Batman ve Talon'un ölümüne kavgasını gladyatör dövüşü izler gibi kana susamışlık ve coşkuyla izliyor. Bünyesindeki ilaçların etkisiyle doğru düşünemeyen, yarı kabus bir gerçekliği yaşayan Batman'in ayakta duracak gücü yok. Talon zaferinden emin bir şekilde, infaz emri için yukarıya baktığında kalabalığın çığlıklarıyla yıkanıyor: "Boynunu kır!", "Kanını akıt!". Savaşın kaybedeninin kaderini ise topluluğun en küçük üyesi, pembe bir elbise giyen bir kız çocuğu belirliyor: "Daha çok canını acıt!"

Aylardır sır gibi saklanan Court of Owls'un ne tür insanlardan oluştuğu konusunda bir fikrimiz oldu sonunda. Kadın erkek, çoluk çocuk demeden, kanlı bi dövüşü keyifle seyreden, iyi giyimli oldukları kadar hasta ruhlu, Eyes Wide Shut maskeli Gotham elitleri. Yazarımız Scott Snyder'ın kaleminden çıkan ilk Batman macerası The Black Mirror'daki supervillain eşyaları için açık arttırmaya katılan tipleri de sayarsak, Gotham şehrinde mafya aileleri (Falcone'ler, Maroni'ler...) ve ünlü ucubeler (Joker, Penguin, Mr Freeze...) dışında üçüncü bir düşman alt grubu oluşmakta; parasını nereye harcayacağını bilemeyen sapkın zenginler. Yazarın, "dünyanın en iyi dedektifi" Batman'in bile yıllar önce araştırıp, şehir efsanesi olduğuna kanaat getirdiği Court of Owls ile okurları çizgi romanın içerisinde davet ederek, Zeitgeist izledikten sonra perili yerli dizilerdeki oyuncuların saçlarında gizlenmiş mesajlar arayan, komplo teorisi delisi günümüz gençliğinin paranoyaklığını besleyecek sanal bir korku havası yaratmaya çalıştığı söylenebilir. Nasıl II. Dünya savaşı sırasındaki Amerikan yapımlarında şeytani Japon tiplemesi türemiş, 9/11'i takip eden yıllarda terörü doğrudan veya alegorik olarak lanetleyen onlarca film, dizi, kitap piyasaya çıkmışsa, bugünün rağbet gören, son moda "kötü" modeli gizli topluluklar. İnsanları hayaletlerle korkutmak zor, mafya babaları ilginçliklerini çoktan yitirdi, psikozlu palyaçolar aşırı kullanımdan şikayetçi, geriye ne kaldı? Bilinmeyen. Bilinmeyen her zaman korkutur. Court of Owls, Bat-Computer'daki dosyasında bol miktarda bulunan soru işaretleri sayesinde hala tazeliğini koruyor. Maskelerin arkasında kimler var? Planları ne? Batman ile ne dertleri var? Wayne'lerden ne istiyorlar? Önümüzdeki aylarda diğer Bat-ailesi dergilerini istila edecek olan Court of Owls bir süre daha sır perdesinin ardında kalacak gibi.

Batman dergilerinin geleceğinden söz açılmışken atlamak olmaz, Scott Snyder Bruce Wayne'in ebeveynlerinin katili Joe Chill'in retconlanacağını, yeni devamlılıkta (New52/DcNu) katilin "hiç yakalanmadı" kabul edileceğini açıklamış. Wayne ailesiyle fazlasıyla içli dışlı olan Court of Owls hikayesi devam ederken aniden böyle bir değişikliğe gerek duyulması, iki ay önceki Batman #4 incelemesinde değindiğim, Snyder'ın Thomas ve Martha Wayne'in ölümünün Court of Owls ile ilişkilendirilmesi ihtimaline bir adım daha yaklaşmama neden oldu. Planı buysa değiştirmesini umut ediyorum, elden başka bir şey gelmiyor malesef.

Batman #6 hakkında sayfalar dolusu yazı döşenilecek bir çizgi roman değil. Psikolojik gerilim tadı veren geçen sayıdan (benim için BlackSwanBatman o sayı :)) sonra her sayfasında bir çarpışmanın vuku bulduğu, kara şövalyenin hayatta kalmak için debelendiği, iyi bir "Batman asla vazgeçmez" öyküsü.

Baykuşların tırnak kontrolüne geçelim.

Artılar

+Sekiz gün boyunca aç bırakılan, dövülen, bıçaklanan Batman'in "paydos!" diyen vücuduna, koyverip gitmenin basitliğine ve çekiciliğine aldırmadan, ayağa kalkacak gücü kendinde bulabilmesine yapılan vurgu. Daha önce defalarca yenilen, yaralanan, kemikleri kırılan ve her seferinde bir yolunu bulup küllerinden doğan karakterin olmazsa olmazlarından biri bu "öldürmeyen güçlendirir" artık. Neden düşeriz Bruce? Tekrar ayağa kalkmayı öğrenebilmek için...

+Çizer Greg Capullo, Snyder'ın senaryosunun gerektirdiği rahatsızlık edici atmosferi her panele taşıma konusunda harika bir iş çıkartıyor. Kapak resmi ise sanatçının bugüne kadarki en başarılı işlerinden.

+Batman'den gelen efsane ayar: “The City at your feet? It’s not the real Gotham! It’s an arts and crafts project!” İçinizden Kevin Conroy'un sesiyle okuyun, pişman olmayacaksınız.

Eksiler

-Diyaloglar kısa tutulduğu için sayının bir çırpıda okunması.

-Geçen ay Batman'in yokluğunda verdikleri tepkileri okuduğumuz yardımcı karakterlerin eksikliği ve zaten yakında birden fazla Batman dergisine üşüşecek Court of Owls'un okuyucuyu şimdiden yormaya başlaması.

Toy Fair 2012

2012-02-15T16:10:00.000+02:00

New York'ta düzenlenen Toy Fair 2012'den Batman manzaraları:

Square Enix

Mattel

Kotobukiya

DC Direct

Hayran Yapımı TDKR Jeneriği

2012-02-05T11:31:00.000+02:00

Bugün çok ilham verici bir mail aldım, arkadaşlar. Bahçeşehir Üniversitesi İletişim Tasarımı bölümü 3. sınıf öğrencisi Doğan Can Gündoğdu, final projesi olarak hazırladığı, Comicbookmovie, Movieweb ve Screenrant gibi web sitelerinde yayımlanan ve bir haftada 260.000 kişi tarafından izlenen The Dark Knight Rises jeneriğinin bağlantısını paylaşmış. Bildiğiniz gibi Christopher Nolan filmlerinde jenerik kullanmıyor, ama kullanıyor olsaydı izleyeceğimiz açılış Doğan Can'ın yaptığından daha vurucu olmazdı herhalde.

Yapılan iş yalnızca hayranların değil, sektörün içindeki profesyonellerin de dikkatini çekmiş durumda. The Dark Knight Rises filminde de çalışan Oscar ödüllü görsel efekt süpervizörü Paul Franklin, Twitter üzerinden Doğan Can'a ulaşmış ve onu görsel efekt şirketine davet etmiş. Ayrıca Amerika, Toronto ve Singapur merkezli bir çok ajans ve film şirketinden teklif yağıyor. Bu ismi bir kağıda not edin, önümüzdeki yıllarda daha çok duyacağız.

Doğan Can Gündoğdu'nun hazırladığı The Dark Knight Rises jeneriği:

The Dark Knight Rises - Opening Credits Project from Doğan Can Gündoğdu on Vimeo.

The Dark Knight Rises Aksiyon Figürleri

2012-02-01T23:51:00.004+02:00

We Can Be Heroes

2012-01-31T13:21:00.003+02:00

DC Entertainment ve Warner Bros, Etiyopya, Somali, Eritre ve Cibuti'yi içine alan Afrika Boynuzu'ndaki açlıkla mücadele için bir kampanya başlatmış: We Can Be Heroes. Justice League kahramanları Batman, Superman, Wonder Woman, Flash, Green Lantern, Aquaman ve Cyborg'un temsil ettiği We Can Be Heroes, Afirca: Save The Children, International Rescue Comittee ve Mercy Corps organizasyonlarını destekliyor.

We Can Be Heroes hakkında detaylı bilgi almak için websitelerini (http://www.joinwecanbeheroes.org) ziyaret edebilir, para bağışı yapabilir veya gelirlerinin yarısının sözü geçen kuruluşlara aktarılacağı DC eşyalarından satın alabilirsiniz. Yalnız şimdilik Türkiye'ye ürün gönderimi yapmıyorlar.

We Can Be Heroes - Tanıtım Videosu:

TDKR Merchandise Promoları

2012-01-30T18:24:00.000+02:00

Captain Action Batman

2012-01-30T16:07:00.000+02:00

Aksiyon Figür yazısında oyuncak deyip geçtiğimiz figürlerin 60'lı yıllarda G.I. Joe ile başlayıp bugünlere uzanan macerasından kısaca bahsetmiştim. Şimdiki durağımız ise ilk süper kahraman figür serisi Captain Action ve onun gözünüzü kırpsanız kaçıracağınız zirve öyküsü.

Mattel firmasının Barbie bebeklerle açtığı pazara balıklama dalan Hasbro'nun 30 cm (12") boyundaki G.I. Joe askerlerinin ortalığı sallaması, pastadan bir dilim koparma niyetindeki Ideal firmasına parlak bir fikir vermiştir: Süper kahraman figürleri yapmak. Ideal G.I. Joe'nun yaratıcılarından Stan Weston'ın şirketi Leisure Concepts'ten aldığı Captain Magic konseptini 1966 yılında Captain Action ismiyle tüketiciye sunmuştur. Orijinali mavi ve siyah bir kostümle satılan, gariban bakışları ve yamuk kafasıyla doğrusunu isterseniz çok da yakışıklı görünmeyen Captain Action'daki gerçek pazarlama dehası kostüm ve aksesuar içeren ek paketlerinde saklıdır. Batman, Superman, Lone Ranger, Flash Gordon, Spider-Man, Captain America ve The Phantom gibi çizgi roman ve film kahramanlarının Captain Action vücuduna giydirilebilen kıyafetlerinden ve renkli araç gereçlerinden oluşan paketler dönemin çocuklarına kitaplarını okuyup, filmlerini izledikleri hayal kahramanlarıyla ilk defa oynama fırsatı vermiştir.

Captain Action Batman teknik olarak en eski Batman aksiyon figürü olmasa da (1940'lardaki ödüllü lunapark etkinliklerinde Batman ve Robin oyuncaklarının dağıtıldığı biliniyor) ticari başarı yakalayan ilk lisanslı Batman figürü olarak kabul edilmektedir.

Captain Action, oyuncak piyasasına meteor gibi düşmesinin üzerinden bir yıl geçmeden genç bir yardımcıya (Action Boy) ve dünyayı yok etmek isteyen bir ezeli düşmana (Dr.Evil) kavuşur. Robin, Superboy ve Aqualad kostümlerine sahip Action Boy büyük sükse yapmış, fakat "laboratuvar kazası sonucu bir yaratığa dönüşmüş kötü bilim adamı" imajından başka alternatifi bulunmayan Dr. Evil'ın satışları Ideal'ın beklentilerinin çok altında kalmıştır. Captain Action serisinin olayının popüler karakter kıyafetleri olduğu yalnızca bu örnekten bile kolaylıkla anlaşılabilir.

1968 Captain Action'ın çizgi roman dünyasına adım attığı yıldır. Yayın hakları National Periodical (DC Comics) tarafından satın alınan karakter, rakip şirket Marvel'ın Spider-Man ve Captain America gibi popüler kahramanlarına dönüşemeyeceği için çizgi romanlarda kılık değiştirme özelliğini hiç kullanamamıştır. Captain Action dergisinin ömrü 5 sayıdır.

Ideal, kız çocuklarını da müşterilerinin arasına katmak ve seriye azalan ilgiyi canlandırmak amacıyla Batgirl, Supergirl, Mera ve Wonder Woman bebeklerinin yer aldığı Super Queens Posin' Dolls serisini piyasaya çıkartır, ama artık çok geçtir. Captain Action, dostlarını ve düşmanlarını da alıp çoktan oyuncak cennetinin yolunu tutmuştur.

Captain Action ve kostümleri bugünün nostaljik oyuncak koleksiyoncularının en değerli parçalarındandır.

Batusi

2012-01-29T21:22:00.004+02:00

John Travolta ve Uma Thurman'ın Pulp Fiction filmindeki meşhur danslarının esin kaynağı bir Batman bölümüdür. 1966 yapımı Batman tv dizisinin pilot bölümü "Hi Diddle Riddle"da yarasa adamı canlandıran Adam West'in o günlerin fenomeni Watusi dansına yeni figürler ekleyerek yaptığı dans Batusi adını aldı ve aralarında The Simpsons Movie, Antz, Everybody Loves Raymond ve Xena: The Warrior Princess'in bulunduğu yapımlarda tiye alınarak günümüze ulaştı.

Batusi - Hi Diddle Riddle

Batusi - The Pharaoh's in a Rut

Kara şövalyeyi bu hallerde de mi görecektik?

Batman #5

2012-01-27T17:19:00.002+02:00

Bullock: He'll be dead soon, you know. Siggy. The Bat Signal. You've been running him hot all week. You're going to blow his bulb.

DİKKAT: Spoiler baykuşları her yerde!

Bat-Signal Gotham semalarında bir haftadır aralıksız parlıyor, sönmesi an meselesi. Komiser Jim Gordon her zamanki buluşma noktalarında ısrarla kara şövalyeyi bekliyor. Ne gelen var, ne giden. Alfred endişeli, Barbara üzgün, Dick cevapların peşinde, Selina'nın gözleri gökyüzünde, Damian ise belki ilk defa çaresiz. Kimsenin haber alamadığı Batman Court of Owls'un her köşesi ayrı bir hikaye anlatan labirentinde, üstelik gidişata bakılırsa kurtulma şansı yok!

Yazar Scott Snyder oyununu dört sayı boyunca emniyet kemerine sıkı sıkı tutunarak oynadı. Gelişigüzel bir katil kim bulmacası formatında başlayan Batman dergisi, karakterleri tanıtmak için bilindik anlatım tekniklerinden faydalandı, Court of Owls adında Batman'in hayal ürünü olduğuna inandığı bir gizli topluluğu tanıttı, olayların çıkışını Bruce Wayne'in ailesine bağladı, kısaca eli kalem tutan herhangi bir çizgi roman yazarının izleyeceği güvenli bir yoldan gitti. Şimdiyse kuralları bükme, kemerleri çözme zamanı!

Scott Snyder ve Greg Capullo Batman #5'te dünyamızı ters yüz ediyor. Lafın gelişi de değil hani, panelleri takip etmek için dergiyi zaman zaman ters tutmak zorunda kalıyoruz. Normal şartlar altında takibi zorlaştırıp, okuma keyfini mahvetmesi gereken bu manipülasyon bünyeye o kadar kararında bir dozda zerk ediliyor ki, Batman'in çizgi roman boyunca başına gelen tuhaf olayları onunla birlikte yaşıyormuşçasına geriliyoruz. Aylardır bizi bilgi kutucukları, Amerikan çizgi roman standardında senaryolar ve kimseyi kandıramayan cliffhanger'larla oyalayan yazarın, sonunda muktedir olduğu farklılığı yakalayabilmiş olmasının beni ne kadar mutlu ettiğini anlatamam. Görmek istediğim Grant Morrison'ın Batman RIP'iyle başa baş gidebilecek çarpıklıkta bir çizgi romandı ve hayallerime geç de olsa kavuştum.

Teşbihte hata olmaz, Batman #5 her şeyiyle Darren Aronofsky'nin başyapıtı Black Swan'ın daha az derinlik sahibi küçük erkek kardeşi. Tekinsizlik, neyin gerçek neyin halüsinasyon olduğunun anlaşılamaması gibi benzerlikleri bir kenara koyalım, Black Swan'da Nina'nın içindeki siyah kuğuyu çıkarırken geçirdiği mutasyonun aynısını kara şövalye, kaybolduğu labirentte baykuşların var olduğu gerçeğiyle yüzleşirken geçiriyor. Batman'in maskesinin yırtılan kısmından çıkan kan çanağına dönmüş tek gözünün yarattığı korkunç görüntüyle başlayan dönüşümü, pelerininin kuş tüyleriyle kaplanıp, ellerinin pençe halini almasıyla devam ediyor ve kahramanımız yarasa/baykuş melezi bir yaratık oluyor. Bir Spawn gazisi olan ressam Greg Capullo doğaüstü varlık, iblis, ucube çizmedeki tecrübesi sayesinde Batman'in başkalaşımını başarıyla kağıda dökmüş. Seri bütün yıl bu şekilde devam etse gıkım çıkmaz. Her ay yeni bir karakteri labirente hapsetsinler, bakalım hangileri hayatta kalacak? İlk adayım kim mi? Bruce ve Talia'nın oğlu Damian!

Madem adı geçti, hakkını teslim edeyim; Damian'ın o kolpa sert kabuğunun altındaki küçük çocuğun kendini göstermesi ciddi bir şaşkınlık yarattı bu sayıda. Karakter göründüğü bir kaç panelde babası için hissettiklerini resmen gözleriyle anlattı, Bruce ile tanıştığında ilk sözü "baba, daha uzun boylu olduğunu sanıyordum." olan bir çocuk için bile hala ümit var dememizi sağladı. Diğer kısa karakter anlarının da aşağı kalır tarafları yoktu. Özellikle Komiser Gordon/Harvey Bullock sahnesi, Bat Signal sembolizmiyle tadından yenmedi.

Sayının bir başka güzelliğiyse renkleri. Batman çizgi romanlarının onda dokuzu siyah, lacivert gibi koyu renklere boyanır, fakat Batman #5'deki en baskın renk beyaz. Hani gece eve girdiğinizde ışığı yakarsınız ve ışığa alışmakta zorlanan gözleriniz açılıp kapanır, rahatsız olursunuz, işte buradaki o kadar sinir bozucu bir beyaz. Renklendirmeyi üstlenen FCO'nun nasıl müthiş bir iş çıkardığını bana değil, aydınlıktan kaçıp karanlık odalara saklanmaya çalışan Batman'e sorun, gücünü toplayabilirse o size anlatır.

Şaşırdık, gerildik, kapana kısıldık... Gelecek sayı çıkana kadar elimizden gelen tek şey Batman #5'i evire çevire okumak.

Batgirl: Year One

2012-01-25T18:39:00.001+02:00

Yazar: Scott Beatty, Chuck Dixon

Çizer: Marcos Martin

Renklendirme: Javier Rodriguez

Çini: Alvaro Lopez

Sayfa Sayısı: 224

Barbara Gordon karakterini ilk kez yıllar önce Batman The Animated Series'in Heart of Steel bölümünde görmüştüm. Kaçırılan babasını bulmak için H.A.R.D.A.C. üssüne, çantasındaki makyaj malzemelerini kullanarak giren bu ufak tefek, kızıl saçlı kız, davayı Batman'den önce çözmüş ve bir bakıma günü kurtarmıştı. Erkek çocuklarının kızlara onların saçlarını çekmek, ellerine kalem batırmak, kızacakları laflar söylemek suretiyle yaptıkları anlamsız hareketler malum, benim Barbara hakkındaki hislerim de aşağı yukarı o ayardaydı. Haklıydım da, dağ gibi Batman bir köşede beklerken, Gordon'ın kızının yaramazlıklarını takip etmek hiç ilgi çekici değildi. Haftalar sonra yayımlanan Shadow of The Bat bölümünde kızımız Batgirl'e dönüştüğünde de bu olumsuz fikrim sabit kaldı. Bazen Robin bile fazla gelirken, yarasa kostümlü bir kız çocuğuna ne gerek vardı? Yoksa Batman Sailor Moon mu olacaktı? Beverly Hills Teens'de Bianca hep kaybetmek zorunda mıydı?

Gel zaman git zaman, çizgi roman alemine daldığımda The Killing Joke macerasında Barbara'nın Joker'in tabancasından çıkan kurşunla tekerlekli sandalyeye mahkum olduğunu ve Oracle ismini alarak DC evrenindeki kahramanların ne zaman başları sıkışsa başvurdukları bir bilgi bankası misyonu üstlendiğini öğrendim. Önce Chuck Dixon, sonrasında Gail Simone tarafından yazılan Birds of Prey çizgi romanında Oracle ve Black Canary'nin oluşturduğu mükemmel takımın serüvenlerini okuyup da, Barbara'ya saygı duymamak olanaksızdı. Karakter Oracle kimliğine büründüğünde tekerlekli sandalyede olmasına rağmen öz güven sahibi, cesur, zeki, on tane Batgirl'e değişilmez bir kadın olmuştu. Bu sebeptendir ki, DC'nin geçtiğimiz yıl Yeni 52'de Oracle'dan kurtulup, Barbara'yı yeniden Batgirl yapmasına anlam veremedim. Kızdım, sövdüm.

Aslında Batgirl'e baştan beri pek sıcak bakmamam, karakterin inandırıcı bir motivasyona sahip olmamasından kaynaklanıyor. Barbara, Barbara, neden Batgirl'sün sen? Biliyoruz ki Bruce ve Dick trajedinin yarattığı çocuklar. Onlar suç savaşçısı olmayı seçmemiş, karanlık kaderlerinin biçtiği rolleri oynamak zorunda kalmışlar. Barbara ise -öz değil ama olsun- babasının yanında mutlu, huzurlu bir hayat sürmekteyken, hayat değiştiren bir olay yaşamadan bir anda yarasa kostümü giymeye başlıyor. Canı sıkılmış da, heyecan dolu bir haftasonu geçirmek için Batgirl olmuş sanki. İşte bunu sevmiyorum!

2003 yılında 9 sayılık bir mini seri halinde yayımlanan Batgirl: Year One, saydığım sebeplerden dolayı şans vermediğim bir çizgi romandı. Ciltlenmiş versiyonunun kitapçılarda sık sık karşıma çıkması ve Spider-Man ve Daredevil'da yıldızlaşan çizer Marcos Martin'in ilk önemli ana akım çalışması oluşu bile, Barbara'nın Batgirl'e evrimini okumam için yeterli gelmedi. Doğrusunu isterseniz Robin: Year One incelemesinden sonra, sadece hakkında yazı yazmak amacıyla okudum Batgirl: Year One'ı. Nasıl buldum dersiniz?

Beklenmedik şamar gibi!

Robin: Year One'ın devamı olarak kabul edebileceğimiz Batgirl: Year One'da, yazarların öncü eserin rotasını takip ederek, Batman'in yalnız kovboy olması gerektiğini savunanların karakterle alakalı dertlerini tema olarak çizgi romana yerleştirdiğini görüyoruz. Scott Beatty ve Chuck Dixon, Barbara'nın motivasyonsuzluğunu babasıyla arasındaki çatışmayla, yarasa kız oluşunu potansiyelini açığa çıkarma denemesiyle, yetersiz fiziğini onu tehlikesiz bulan düşmanını yanıltma kabiliyletiyle değiştirerek, kimsenin (Haters gonna hate!) eksilerini saymasına fırsat vermemişler. Sonuç olarak ortaya, Robin: Year One'dan da üstün, okuyucuyu bir an bile sıkmayan bir "kendini iyi hisset" çizgi romanı çıkmış.

Hikayemiz kolay okunur türden: Yeni mezun Barbara Gordon, her şeyden çok polis olmak istemektedir. Komiser olan babası sayesinde hayali oldukça erişilebilir durmaktadır. Ancak Gotham sokaklarının ne denli tehlikeli olduğunu herkesten iyi bilen babası kızının kariyer seçimine karşı çıkar. Polis akademisine yaptığı başvuru reddedilir, büroda yaptığı iş görüşmesinde boy sınırının altında kaldığı gerekçesiyle geri çevrilir. Kahramanımız son çare olarak maskeli bir adalet dağıtıcısı olmaya karar verir.

Veeee Barbara Batgirl'e dönüşür. Yok, yok o kadar çabuk çözülmüyor işler. Dixon ve Beatty ikilisi, en başta Barbara'yı Batman ile pek ilgilenmeyen, bir kez gördüğü Robin'e karşı kayıtsız olan bir karakter olarak tanıtarak ters köşe yapıyor. Barbara okurun beklediği gibi bir Batman özentisi değil. Onun idolü -yıllar sonra Birds of Prey'de grup arkadaşı olacak- Black Canary. Malesef Justice Society of America'nın üyelerinden Canary'e yazdığı hayran mektubu niteliğindeki yardım talebi de istediği sonucu getirmiyor. Yolunu bir türlü çizemeyen ve öfkesi gittikçe artan Barbara'nın hayatı, babasının katılması için teşvik ettiği bir maskeli baloya sırf onu kızdırmak için yarasa kostümü giyip gitmesiyle değişiyor. Killer Moth baloya baskın düzenlemese, Barbara bir şeyler yapmak zorunda kalmasa, belki Batgirl olmayı aklının ucundan bile geçirmeyecek.

Bir yanda Peter Parker'ın Örümcek Adam olduğunu 50 yıl sonra öğrenen (ve unutan!) May kadar kolay kandırılamayacak Komiser Gordon'a yakalanma korkusu, diğer yanda markasını kullanmasına karşı çıkan Batman'e kendini ispatlama arzusu Barbara'nın bir oyun olarak başlamış süper kahramanlık macerasını zorlaştırıyor. 9 sayı boyunca flashback (veya bakış açısına göre flashforward) silsilesiyle Gordon'ın küçük kızının gerçek bir süper kahramana geçişini okuyoruz. Arka planda da ciddiye alınmama gibi Barbara için tanıdık bir sorunla boğuşan Killer Moth'un isim yapma ve çalıştığı seti ateşe verdikten sonra işsiz kalan Garfield Lynss'in yangın olur biz yangına gideriz şarkısını hatırlatan süperkötülük girişimleri var.

Diyeceksiniz ki, Gotham'da sürü sepet kötü adam varken neden Killer Moth ve Firefly (Lynss) seçilmiş? Bu beşinci sınıf düşmanlar, dışarıdan bakınca kocaman bir hata gibi görünebilir, ama çizgi romanın sayfalarını çevirdikçe iki karakterin de Barbara'yla aynı anda aynı problemleri yaşadıklarını görüyoruz. Batgirl'ün içsel yolculuğunu temsil eden bu iki başarısız suçlunun takım kurması da tahmin edersiniz ki bir yerden sonra kaçınılmaz oluyor. Piromani hastası kundakçı Firefly'a, ateşin etrafında dönüp duran pervane Killer Moth'tan daha uygun bir suç ortağı düşünülebilir miydi?

Batgirl: Year One, Scott Beatty ve Chuck Dixon'ın esprili diyalogları ve Marcos Martin'in tatlı mı tatlı çizimleriyle herkesin hoşuna gidebilecek, hafif, sürükleyici, komik bir çizgi roman. Hazır Barbara yeniden Batgirl olmuş, dosta düşmana inat aylık dergisine kavuşmuşken, karakteri başlangıç çizgisinde yakalayan Batgirl: Year One kaçmaz!

Yazıyı Batman The Brave and The Bold'un son bölümünde izlediğimiz Year One esintili Batgirl CGI animasyonuyla bitirelim de ortalık şenlensin.

DC Direct TDKR

2012-01-25T01:06:00.001+02:00

Raflarınızda yer açın, The Dark Knight Rises eşyaları geliyor!

DC Direct'in önümüzdeki yaz piyasaya süreceği Batman, Bane ve Catwoman heykelleri:

Büstler:

Aksiyon figürler:

Hot Toys firmasının Bane figürünü gazlamak için yayımladığı teaser:

Robin: Year One

2012-01-22T20:44:00.006+02:00

Yazar: Chuck Dixon, Scott Beatty

Çizer: Javier Pulido, Marcos Martin

Renklendirme: Lee Loughtridge

Çini: Robert Campanella

Sayfa Sayısı: 200

"Bir çocuk... Sarı pelerinli, yeşil çizmeli, sinir bozucu bir maskeli fırlama..."

Chuck Dixon, Scott Beatty ve Javier Pulido'nun ortak çalışmalarının ürünü 2002 tarihli Robin: Year One konuya bu tarifle giriyor. Gotham'ın koruyucusu Kara Şövalye Batman'in yanında ne idüğü belirsiz bir çocuk var ve suçlular bu gelişmeden hiç de memnun değil.

Dick Grayson, nam-ı diğer Robin The Boy Wonder, 1940 yılındaki Detective Comics #38'de okuyucuyla tanıştı. Bob Kane, Bill Finger ve Jerry Robinson tarafından yaratılan ve Batman'in dünyasına ayağını uzatır uzatmaz tüm kara bulutları dağıtıp, derginin tonunu yumuşatan Robin karakteri, 70'lerin sonlarına kadar devam eden çocuksu Batman devrinin gerçek sorumlusu sayıldığı için özellikle günümüz okuyucularının pek hazzetmediği bir karakter. Robin'in kötü şöhretinini oluşturma suçundan çizgi romanları değil de, Adam West ve Burt Ward'lı televizyon dizisini ve Joel Schumacher'ın uzun metrajlı oyuncak reklamları diyebileceğimiz Batman Forever (1995) ve Batman and Robin (1997) filmlerini mahkum etmek bence daha doğru, ama karakterin konseptinde daha en baştan kulağa hoş gelmeyen tınılar olduğunu kabul etmem gerek. Çeşit çeşit ekipmana, uçağa, arabaya sahip Batman neden bir yardımcıya ihtiyaç duyar, bir kahraman 10'lu yaşlarda kısa pantolonlu bir çocuğu nasıl Joker ve Killer Croc gibi canavarların arasına salar gibi sorular çoğaltılabilir, ve Robin'i akla mantığa sığdırmaya kalkışırsak hiç susmayan politikacılara döneriz. Bu nedenle, en iyisi karakteri sevabıyla, günahıyla benimsemek.

Dick Grayson'ın, Batman'in yardımcısı rolündeki yerini sağlamlaştırmasını anlatan Robin: Year One'ın yaptığı da tam olarak bu. Dixon ve Beatty, Robin konseptindeki -2000'ler için- kusurlu denebilecek öğeleri ve okuyucuların şikayetlerini, çizgi romandaki diğer karakterlerin dillendirmesi yolunu seçmiş. Örneğin Komiser Gordon, küçük bir çocuğun hayatını tehlikeye atan Batman'e "Ona bir zarar gelirse seni bitiririm." diyor. Doktor Leslie Thompkins, ihtiyacı olduğu an Robin'in yanında olmak yerine Two Face'in izini sürmeyi seçen Kara Şövalye'nin giderek taş kalpli bir adama dönüştüğünü ima ediyor. Alfred ise aileye katılan bu yeni üye "Efendi Bruce"un yüzünü güldürebildiği için mutlu olurken, aynı anda sonu olmayan kavgasına bir masumu alet ettiği için Batman'e kızıyor. Çizgi roman bittiğinde, bu önemli karakterlerin Robin ile ilgili görüşlerinin değişim geçirdiğini gözlemliyoruz. Bir de bakmışız, onlarla beraber biz de Robin'e ısınmışız.

Dick Grayson'ı özel kılan, kendinden sonra gelen Robin'ler; Jason Todd, Tim Drake, Stephanie Brown ve Damian Wayne'in arasından sıyrılmasını sağlayan ne varsa Robin: Year One'da bulunabilir. Dick, maskesini taksa da takmasa da aynı kişi. Asla olmadığı biri gibi davranmaya çalışmıyor. Hem adalet dağıtıcı hem de bir öğrenci olabiliyor. Hoşlandığı kızla vakit geçirmek için kendine bir akşamlığına izin verebiliyor. Okuldan sonra arkadaşlarıyla futbol oynuyor. Bazı yönlerden Bruce'a benziyor olabilir, ancak Dick aslında normal bir çocuk. Tıpkı Alfred'in söylediği gibi.

Robin Year One'da hikayecimiz; sadık uşağımız Alfred Pennyworth'den başkası değil. Her zaman doğrudan yana olan ve bocaladığı zamanlarda yaptığı sağduyu takviyesiyle Batman'in imdadına yetişen Alfred, "şövalye ve silahtar" dediği dinamik ikilinin ilk yıllarındaki iniş çıkışlarını her zamanki kaygılı ve İngiliz tavrını kaybetmeden anlatıyor. Chuck Dixon ve Scott Beatty, diğer iyi karakterler gibi Alfred'in sesini çok iyi yakalamış.

Kötülere baktığımızda durum başka. Batman ve Robin'in ilk iki bölümdeki düşmanı Mad Hatter son derece başarılı, tadımlık olarak verilen Blockbuster, Killer Moth ve Joker idare eder, ama esas kötümüz (ve Robin'in baş düşmanı) Two Face sıkıntılı. Dixon bana hep kahramanları anlayan, suçlulara geldiğindeyse performansı belirgin ölçüde düşen bir yazar gibi gelmiştir (İnanmayan Nightwing #52'deki kızışmış Catwoman'a sorabilir!), yazar burada Two Face'e kendi yorumunu katmış ve bunu yaparken Zero Hour one shot'tan esinlenmiş. Dixon ve Beatty'nin Two Face'i, Harvey Dent'in Batman'in (ve yargıç Lawrence'ın) ihaneti yüzünden öldüğüne ve kendisinin Dent'in intikamını almakla yükümlü olduğuna inanıyor. İçindeki kanun adamının ve canavarın sürekli çatışma halinde olması gereken Two Face, bu yorum sayesinde çok tek boyutlu olmuş. Bilirsiniz, Harvey'le ilgili hiçbir şey tek olmamalıdır ;) Neyse ki çizgi romanımız Robin hakkında, Two Face için ağlamaya değmez.

Robin: Year One bir orijin hikayesi değil. Dick Grayson'ın Haley sirkinde akrobat olarak çalışan ebeveynlerinin ölümünü, Bruce Wayne tarafından evlat edinilmesini, Batman'in kimliğini öğrenmesini ya da Robin kostümünü giydiği ilk geceyi seksen dokuzuncu kez anlatmıyor bize yazarlar. Daha çok Gotham insanının bu "yeni" suç savaşçısına verdiği tepkilere yoğunlaşmışlar. Robin'in kökenini öğrenmek isteyene Detective Comics #38, Batman The Animated Series bölümleri Robin's Reckoning Part 1-2 ve Jeph Loeb ve Tim Sale klasiği Dark Victory var. Devamlılıkta nerede durduğunun belirsiz olmasına takılmazsak, Robin: Year One'a Dark Victory'deki Robin yan hikayesinin devamı gözüyle de bakabiliriz zaten.

Javier Pulido'nun çizgileri, Darwyn Cooke ve Bruce Timm ayarında. İki sanatçıya da büyük bir hayranlık beslediğim için Robin: Year One'ı çok beğendim. Tabii stilize çizimleri sevmeyenler bu kitabı almadan önce durup, bir daha düşünmeli. Bu arada, Marvel Comics'deki Daredevil dergisinde harikalar yaratan Marcos Martin'in Robin: Year One'ın son bölümünde bazı sayfaları resimlediğini de ekleyeyim de, bu leziz çizgi romanı okumanız için bir sebebiniz daha olsun.

Sırada Batgirl: Year One var. Ne yapsak, o topa girsek mi?

TDKR Entertainment Weekly'de!

2012-01-12T20:08:00.003+02:00

Entertainment Weekly dergisinin önümüzdeki hafta yayımlanacak olan Batman kapaklı sayısı, heyecanla beklenen The Dark Knight Rises filminden daha önce hiçbir yerde görülmemiş fotoğraflar içeriyor. Christopher Nolan ve Christian Bale söyleşilerinin de yer aldığı dergiyi gazete bayinizden ısrarla isteyiniz. (Bu kısım fanfiction oldu, kusura bakmayın. Entertainment Weekly'i Türkiye'de bulmak mümkün olmadığı için şansımızı iyilerin dostu, kötülerin düşmanı eBay'de deneyeceğiz.)

Batman: Hidden Treasures

2012-01-09T18:31:00.002+02:00

Çizgi roman camiasında fısıltı gazetesi, konuşma balonlarıyla evden eve dolaşır. Jack Kirby, kült televizyon dizisi The Prisoner'ı kağıda mı dökmüş? Jeph Loeb ve J. Scott Campbell'in üzerinde çalıştıkları Spider-Man serisinin 100 sayısı hazır mıymış? Kimi gerçeğe dönüşen, kimiyse üfleyince patlayan bu balonlar takipçilerin asla okuyamayacaklarını düşündükleri maceraları kutsalmış gibi anmaları sonucu zaman içinde kendi efsanelerini yaratırlar. Günün birinde Yayımlanmalarıysa ansızın gelen kocaman bir hediye olur.

Ron Marz ve Bernie Wrightson'ın kayıp Batman/Solomon Grundy macerası gibi.

Batman: Hidden Treasures'ın meşakkatli yolculuğu 15 yıl önce, House of Mystery, Swamp Thing, Creepy gibi dergilerle 70'lerde isim yapmış çizer Bernie Wrightson ile Green Lantern'da tepki çeken bir koşuya imza atan yazar Ron Marz'ın kafalarındaki Batman çizgi romanı yapma fikrini DC editörü Archie Goodwin'e açmalarıyla başlamış. Goodwin'in dönemin ses getiren Batman dergilerinden Legends of The Dark Knight'a uygun bulduğu bu korku türündeki macera, alışılmış çizgi roman formatının dışında, her biri splash page olan 22 sayfa olarak tasarlanmış.

Proje, Wrightson'ın Los Angeles'a taşındıktan sonra çinileme fırsatı bulamaması nedeniyle çıkmaza girmiş. Çini için takıma Kevin Nowlan getirilip, bu pürüz de aşılmış. Fakat bu kez karşılarına daha büyük bir engel çıkmış: Ölüm. Çalışmanın mimarlarından Archie Goodwin'in 1998 yılında kansere yenik düşmesiyle öksüz kalan çizgi roman, yeni editörlerin vizyonu ekibin yapmak istediğiyle örtüşmediği için rafa kaldırılınca, sektördeki herkesin konuştuğu bir efsaneye dönüşmüş.

Yazarı Ron Marz'ın bile sonsuza kadar gömülü kalacağını düşündüğünü dile getirmekten kaçınmadığı bu çizgi roman 2010 cadılar bayramı arefesinde, baş karakterlerinden Solomon Grundy gibi Cumartesi ölüp, Pazartesi hayata döndü. Batman: Hidden Treasures adlı özel sayı, bir korkulu süper kahraman çizgi romanları resmi geçidi.

Kara Şövalye, kanalizasyona atılan evsizlere ait cesetleri araştırdığı bir gece, Solomon Grundy'i bilinci kapalı bir adamı sürüklerken buluyor. Cinayetlerin sorumlusu olduğuna kanaat getirdiği Grundy'nin karşısında bir şansının olmadığını bile bile kavgadan sakınmayan Batman'in yenilip, tekrar deneme gücünü toplamasının ve isteksiz dövüşen Solomon Grundy'nin önüne dikilmesinin öyküsünü, kim olduğunu bilmediğimiz bir üçüncü kişiden dinliyoruz.

Batman: Hidden Treasures'ın tam sayfa paneller ve kenarlara sıkıştırılmış metinlerden ibaret olan sayfa düzenlemeleri başta takibi zor görünse de, bu yabancı biçime alışmam sandığımdan daha hızlı oldu. Wrightson'ın illüstrasyonlarının, bir tek diyaloğun bile yer almadığı bu hikayede olayları ve duyguları çerçeve içine alabilmesi bir mucize. Mary Shelley'in Frankenstein'ını da mükemmel resimlemiş olan Bernie Wrightson, Ron Marz'ın senaryosunun talepkar olmayışının getirisiyle hayal gücünü dilediğince sergileyebileceği bir oyun sahası çıkarmış. Wrightson'ın "okunan" yüz ifadelerine Alex Sinclair'in solgun renkleri de eklenince ortaya 70'lerin doğaüstü varlıklarla dolu çizgi romanlarının tadına yaklaşan, karanlık, kasvetli bir iş çıkmış. İlk okuyuşumda yazında eleştirilecek taraflar olduğunu düşünmüş, Batman'in adalet anlayışının bükülmesini (okuduğunuzda anlayacaksınız) çok doğru bulmamıştım. Sonra fark ettim ki, neyin ne olduğunu dakikaları, belki de saatleri temsil eden resimlerden ve güvenilirliği tartışmalı bir anlatıcıdan öğreniyoruz. O yüzden yarasanın ve Grundy'nin yaşadıkları yoruma açık.

Bilenler bilir, Batman ile Solomon Grundy müsabakaları melankolik olur, öyle Killer Croc'ı tuzağa düşürmeye, Clayface'e elektrik vermeye, Bane'in Venom aparatını koparmaya benzemez. Karanlığa ait bu iki yaratığın arasında sessiz bir anlaşma vardır ve birbirlerine neredeyse saygı gösterirler. İyi bir Batman/Grundy etkileşimine Jeph Loeb ve Tim Sale'in The Long Halloween'i örnek verilebilir. Çizgi romanın bir yerinde Batman, Şükran Günü'nde kimsesiz olan düşmanı için kanalizasyona bir tabak dolusu yiyecek bırakır. Yazarımız Ron Marz'ın da bu karmaşık ilişkinin hakkını verdiğini söyleyebiliriz.

Kıpkırmızı kapağıyla göz kamaştıran Batman: Hidden Treasures, Len Wein ve Bernie Wrightson'ın Swamp Thing #7'de yer alan 1973 tarihli Night of The Bat hikayesinin içeriğine eklenmesiyle daha doyurucu bir şekle getirilmiş. Swamp Thing, tam da Solomon Grundy'den sonra hakkında okumak isteyeceğiniz tarzda, trajik bir canavar ve DC'nin korku çizgi romanlarının en ünlüsü.

Korku diyerek yanlış bir beklenti yaratmış olmayayım, Batman: Hidden Treasures'da kan, vahşet, işkence, kopmuş uzuvlar bekliyorsanız yanlış yerdesiniz, kurban edilen sarışınlar, elektrikli testereyle dolaşan katiller, gözlerinizi yuvalarından çıkartacak şaşırtmacalar da yok. Eski tarz, karakter odaklı, Creepy/Eerie ekolünden bir korku kastettiğim.

Özetle Batman: Hidden Treasures, ismiyle müsemma...

Batman #4

2012-01-04T15:51:00.002+02:00

Bruce: Dick... There is no Court of Owls. I know because I looked into it.

Dick: When, Bruce? I never heard about it, and I was here for--

Bruce: It was before that. When I was a boy.

DİKKAT: Bu yazı ölümcül seviyede spoiler içerir!

Belki hatırlarsınız, bundan birkaç yıl önce Britney Spears'ın kafasını kazıtıp, gazetecilerle papaz olduğu günlerde "Leaaveeee Britney alooooneeee!" çığlıkları attığı videosuyla YouTube'da izlenme rekorları kıran bir çocuk vardı. İsmi Chris Crocker, kendisi o video sayesinde bir kariyere sahip oldu. Sözü geçen videoyu izlemediyseniz çok da önemi yok zaten, nereden aklına geldi şimdi diyorsanız, bazı çizgi roman yazarlarının Thomas ve Martha Wayne cinayetini dallandırıp budaklandırma, basit bir yankesicinin işi olabileceğini kabullenememe, illa bir komplo teorisine bağlama takıntıları bende aynı öyle bir tepki verme isteği uyandırıyor.

Thomas ve Martha'yı rahat bırakın!

Korkmayın henüz YouTube'a düşmedim, ama düşebilirim de. Scott Snyder, Batman #4'te Bruce'un ailesinin ölümünün Court of Owls bağlantılı olabileceği ihtimalinin etrafında dans etmeye başladı. Bir sonuca ulaşmak için erken, ama bir sayıyı bu teoriye adamak bile benim için yeterince nahoş. Yanlış anlaşılmasın, Scott Snyder'ı çok yetenekli buluyorum, ama geçen yılki Detective Comics sayılarından beri hoşlanmadığım bir huyu varsa, eskiyi kullanma ve kirletme merakı diyebilirim. Adam Gotham'ın tarihini zenginleştiriyor, binalara kimlik kazandırıyor, Dick Grayson'ı Dick Grayson, Bruce Wayne'i Bruce Wayne gibi konuşturuyor, her şey gıcır, ama gelin görün ki eskiyi eşelemekten kendini alamayınca, ortaya çıkan yapıt yok yere keyfimi kaçırıyor.

Peki Thomas ve Martha'nın ölümü bu kadar dokunulmaz mı?

Eğri oturup doğru konuşursak, pek de dokunulmaz değil. Batman'in orijini 1939 yılında yayımlanan Detective Comics #33'e kadar, karakterin kendisi gibi bir esrardan ibaretti. Bill Finger ve Bob Kane, kara şövalyenin bir yan kesici olan Joe Chill tarafından öldürülen milyoner bir çiftin, intikamcı oğulları olmasını uygun gördüler. Bu kısa ve öz orijin uzun süre aktif olarak kaldı.

1956 yılında çıkan Detective Comics #235 ile deriiiiin bir retcon (retroactive continuity: "o olay aslında öyle olmadı, bir de şu var...") geldi. Bu sayıda Joe Chill'in sanıldığı gibi basit bir suçlu olmadığı, Thomas Wayne'den eski bir husumetin intikamını almak isteyen Lew Moxon adlı bir mafya babasının tuttuğu bir kiralık katil olduğu ortaya çıktı.

Zero Hour sonrasında yerleşen Modern Çağ DC evreninde, Lew Moxon/Chill olayı devamlılıktan silindi, Batman'in anne ve babasının ölümünün arkasında görünenden fazlası olduğu düşüncesi 2008'deki Batman RIP'e kadar tekrar karşımıza çıkmadı. Grant Morrison RIP'te, Wayne'lerin Black Glove örgütüne üye olduklarının ve ölümlerinden de bu örgütün sorumlu olduğunun imasını yaptı. Ama, herşey "ima"da kaldı. Joe Chill'in cinayet gecesi bir cüzdan ve inci kolyeyi alma dışında bir motivasyonu olup olmadığı bir muamma olarak kaldı. Bu saatten sonra değiştirilmeli mi? Bence değiştirilmemeli.

Nedenine gelirsek, Frank Miller bize Batman: Year One'da kimsenin kimseye güvenemediği, sokakları tekinsiz, insanları umutsuz, sefil bir Gotham şehri resmi çizdi. Polis yiyiciydi, üst tabakadakiler mafyayla eğlenceler organize ediyordu, halkı düşünen yoktu. Miller Gotham'ın boğazına kadar pisliğe batmış olduğunu anlatmanın en kışkırtıcı yolunu seçmiş, şehrin en ünlü ve en zengin adamının, saygın bir doktorun, karısı ve oğluyla sinema çıkışı öldürülmesini böyle bir şehir için rutin bir olay gibi göstermişti. Şimdi bunu bozup, Wayne'leri kötü adamlarla kapışan, siyah eldiven üyeleriyle düşüp kalkan, baykuş çetesiyle mücadele eden bir aile yapmanın bir esprisi var mı?

Bence yok, umarım Snyder için de yoktur deyip, bu tartışmalı pozisyon hakkındaki düşünceleri sistemimden attığıma göre Batman #4'e geçebilirim :)

Sayımız, geçen ay kaldığı yerden devam ediyor. Batman patlamadan sağ kurtulurken, düşünce kutularında Scott Snyder'ın bir imzası gibi olan bilimsel (pseudoscience?) notlar bize eşlik ediyor. Çizgi romanın aksiyona ayrılan kısmı burada sonlanırken, Bruce Wayne'in büyük büyük babası Alan'ın kemiklerini incelediği Bat mağaraya uçuyoruz.

Bruce'tan Hamlet pozu!

Dick'in de katılımının ardından Bruce'un dört sayıdır Court of Owls'un varlığını reddetme sebebini birinci ağızdan dinliyoruz. Meğer Bruce daha kısa pantolon giyerken Court of Owls'un anne ve babasının ölümünden sorumlu olduğundan şüphelenmeye başlamış, araştırmaya koyulmuş, ama maalesef sonunda görmek istediğini gördüğünü, olayın basit bir cinayet olduğunu, baykuş örgütünün bir yalan olduğunu fark etmiş.

Bruce Wayne'in çocukluğunun Zorro'yu sinemada izlediğine bin pişman olduğu geceyle, Batman olmak için Gotham'a dönüşü arasındaki bölümü şimdiye kadar hep karanlıkta kaldı. Ailesinin ölümünün ardında Joe Chill gibi sıradan bir suçludan fazlası olduğunu kanıtlamak için küçük bir dedektif olması da bir çeşit retcon sayılır, ancak 73 yıllık metinler "o gece" Bruce'un öldüğü ve Batman'in doğduğu inancını desteklediği için bence kabul edilebilir bir yenilik olmuş.

Flashback sayfaları basık panellerden meydana geldiği için Bruce'un yaşadığı huzursuzluğu çok iyi yansıtmış, Greg Capullo'ya buradan kocaman bir alkış gelsin. Korku filmlerindeki enigmatik veletler gibi bakan Bruce, yarasa kostümlü halinden bile daha korkunç görünüyor.

Baştan sona açıklamalar ve flashbackler içeren sayı, yüksek tempolu geçen aylara kıyasla azıcık cansız dursa da, 11 sayı sürmesi beklenen Court of Owls macerasını ileriye taşımak için bu tip durgun sayılara da ihtiyacımız olduğunu düşünüyorum. Scott Snyder'ın Batman mitinde yaptığı değişiklikler netlik kazanmadığından, olumlu/olumsuz bir yorum yapmak da istemiyorum.

Ben olsam geçmişle uğraşmaz, geleceğe bakardım, orası başka...

2011'i Nasıl Bilirdiniz?

2012-01-03T14:27:00.006+02:00

İyi bilirdik demek adettendir, arkasından konuşmak bana yakışmaz ama artık eski bir sevgiliden bir farkı kalmayan bu güzide yılın kulaklarını çınlatacağız birazdan... Doğru bildiniz! Bir haber blogu yazarının Van depreminden, terörden, yasaklanan film eleştirilerinden; müzik yazarının Moves Likes Jagger'dan, Mylo Xyloto'dan, Adele'den; sinema yazarının Shame'den, Melancholia'dan söz edeceği yere tehlikeli boyutta yakınsınız.

2011'de Batman camiasında neler olmuş, 11 maddede hatırlayalım.

1.Scott Snyder

Yakın tarihteki en hızlı zirveye çıkış öykülerinden birinin baş kahramanı yazar Scott Snyder, Detective Comics #871 ile Black Mirror macerasına başladığı Kasım 2010'da kimsenin tanımadığı bir isimdi. Evet, 2006'da Voodoo Heart adında bir korku hikayeleri derlemesi kitabı yayınlanmıştı ve Vertigo'dan çıkardığı American Vampire çizgi romanının şöhreti kulaktan kulağa yayılıyordu, fakat bu kadar kısa sürede bu derece bir başarı yakalayacağını hiçkimse öngöremezdi. Grant Morrison'ın Batman Incorporated ile Batman'i dünyaya açtığı sırada, sessiz sedasız başlayan Detective Comics'deki koşusuyla okuyucuların kalplerine sızmayı başardı Snyder. Yeni 52'de Batman ailesi dergilerin lideri olan "Batman"in başına getirildiğinde evinde bir Eisner, bir de Harvey ödülü vardı.

2.Flashpoint

Flashpoint, DC'nin 2011'deki en büyük macerasıydı. Geoff Johns ve Andy Kubert'ın ellerinden çıkan beş sayılık mini seriden ve onlarca tie-in'den oluşan Flashpoint, bizleri Flash'ın baş düşmanı Professor Zoom'un zamanda yaptığı değişikliklerle tanıdık ama başka bir gerçekliğe götürdü. Wonder Woman ve Aquaman'in birbirleriyle savaş halinde oldukları, Lois Lane'in direnişe önderlik ettiği bu evrende Batman Bruce Wayne değil, babası Thomas Wayne'di. Flashpoint'te Flash ile birlikte evreni "düzeltme" ve dolayısıyla ölen oğlunu kurtarmaya çalışan Thomas, Brian Azzarello ve Eduardo Risso imzalı Flashpoint Batman: Knight of Vengeance'ta kişisel bir hesabın peşindeydi. Flashpoint, "DcNu"ya zemin hazırladı.

3.Yeni 52

Evvel zaman içinde kalbur saman içinde Barbara Gordon, Oracle kod adlı fiziksel engelli bir kadın süper kahramanmış... Lois Lane ve Clark Kent evliymiş... Batman Catwoman'ı Bat-mağara'ya götürüp gizli kimliğini açıklamış... Masal arkadaşım bunlar, masal! Calendar Man'in kostümündeki takvim yaprakları Eylül'ü gösterdiğinde, ne Oracle kaldı ne Lois/Clark. DC, beklenmedik bir hamleyle tüm dergilerini baştan başlattı ve rakip firma Marvel'ın hiç hit çıkartamadığı yılda parsayı topladı. Karakterlere ne mi oldu? Batman gençleşti, Jason Todd imana geldi, Wonder Woman Sezercik gibi "Annem de var, babam da!" diyebildi, Barbara Heidi'deki Clara oldu. Ne diyeyim, sevindirici gelişmeler bunlar.

4.Batman: Noel

2008'deki Joker GN'den sonra devler ligine geçen Lee Bermejo, Dickens'ın A Christmas Carol'ını Gotham'a getirdiği grafik romanı Batman: Noel ile son ayların en çok ilgi gören işlerinden birine imza attı. Adam on numara çizer, bunu zaten biliyorduk da, yazarlığın da altından kalkması herkes için büyük sürpriz oldu.

5.Batman Live

Nasıl olsa bizim topraklara uğramaz diye koca yıl hakkında iki kelime etmeyi çok görmüş olsam da, 2011'in Batman olaylarından bahsedip, kara şövalyeyi tiyatro sahnesine taşıyan Batman Live'ı atlamanın ayıp olacağı kanısındayım. Temmuz ayında İngiltere'de başlayan sahne şovu Batman: Live; Robin, Catwoman, Joker, Riddler, Penguin, Harley Quinn, Poison Ivy gibi ikonik karakterleri seyirciyle buluşturdu. Bir ara izlemeyi kafaya koymuştum ama açıkçası Joel Schumacher'ın eskiz defterinden çıkmışa benzeyen kostüm dizaynlarını gördükten sonra kalsın, ben zaten rejimdeyim dedim.

6.Batman: The Brave and The Bold

Üç sezondur Cartoon Network ekranlarını şenlendiren Batman: The Brave and The Bold çizgi filmi, Amerikan animasyonu için standart olan 65 bölümü tamamlayıp, yayın hayatına nokta koydu. Batman The Animated Series'e kıyasla kat kat renkli ve pozitif bir seri olduğu için başlarda yadırganan, zaman içinde "Chill of The Night" gibi mükemmel bölümlerin etkisiyle kült olan Batman: The Brave and The Bold, Bat-Mite'ın "ciddi ve karanlık Batman"i geri getirmek için kolları sıvadığı üstmetinsel bir finalle ekranlardan ayrıldı. Gail Simone'un yazdığı "The Mask of Matches Malone" bölümünde Catwoman, Huntress ve Black Canary'nin seslendirdikleri Birds of Prey şarkısı, cinsel imalarla süslü sözleriyle ortalığı ayağa kaldırdı.

7.Bane

Kim derdi ki 90'larda sıkışıp kalmış bu güreşçi kılıklı kötü adam, günün birinde Joker'i, Two Face'i sollayıp en çok konuşulan Batman düşmanı olacak? Christopher Nolan'ın şaşırtan kararıyla The Dark Knight Rises filminde yer alacağı açıklanan Bane, Batman'in belini kırdığı Knightfall sayısının (Batman #497) yayınlandığı 1993'ten beri en popüler günlerini geçiriyor. İngiliz aktör Tom Hardy tarafından canlandırılacak olan karakterin, 2012 yıl sonu listelerindeki yeri şimdiden hazır.

8.Catwoman

Anne Hathaway'den Catwoman olur mu? İnternet 2011'de bu sorunun cevabını aradı, hayranlar forumlarda birbirlerine girdiler, kaos hüküm sürdü. İsminin The Dark Knight Rises ile aynı cümlede geçmesiyle coşan Catwoman'ın yeni çizgi roman dergisi Eylül ayında raflara düşerken, Arkham City'deki rolü nefesleri kesti.

9.Jerry Robinson

2011'de kötü haberler de aldık... Joker ve Robin karakterlerinin yaratıcısı Jerry Robinson 89 yaşında hayata gözlerini yumdu.

10.Frank Miller

Kalemindeki mürekkep tükenince çenesi açılan yazarlar sadece ülkemize mahsus değil. Bizim su testisi meraklılarımız varsa, alemin Frank Miller'ı var, arkadaşlar. Dünya onu 25 yıl önce Batman'i baştan yarattığı The Dark Knight Returns çizgi romanıyla tanıdı. O gün bugündür her yaptığı olay olan Frank Miller, 2011'e İslamofaşist ve İslamofobik kitabı Holy Terror! ve Wall Street işgalcilerine sövdüğü blog girdisinin rüzgarıyla, çarpıtılmış bir "Truth, Justice and American Way" sözcüsü olarak damgasını vurdu.

11.Arkham City

Rocksteady'e de bu yakışırdı! Arkham Asylum oyununun hikayesini devam ettiren Arkham City, çizgisel olmayan senaryosu, grafikleri, boss dövüşleri ile gençleri uykusuz bıraktı, sosyal hayatı sıfırladı, mutlu yuvaları yıktı. Üçüncü oyunun sesleri ufaktan gelmeye başladı: Arkham World çok yakında...

Veeeeee 2011 Bat Signal ışığı ödülleri:

En iyi sürekli seri: Batwoman

En iyi mini seri: Flashpoint Batman: Knight of Vengeance

En iyi grafik roman: Batman: Noel

En iyi macera: Black Mirror (Detective Comics #871-873)

En iyi tek sayılık macera: Batman Incorporated #7

En iyi kapak: Detective Comics #880

En iyi yazar: Brian Azzarello, Flashpoint Batman: Knight of Vengeance

En iyi çizer: Lee Bermejo, Batman: Noel

En iyi kapak çizeri: J.H. Williams III, Batwoman

En iyi yazar/çizer takımı: Brian Azzerllo/Eduardo Risso, Flashpoint Batman: Knight of Vengeance

En iyi çıkış yapan yazar: Scott Snyder, Detective Comics

En iyi çıkış yapan çizer: Szymon Kudranski, Penguin: Pain and Prejudice

Mutlu Yıllar!

2011-12-31T15:21:00.000+02:00

Batman Incorporated: Leviathan Strikes #1

2011-12-27T22:29:00.004+02:00

Sevgili Grant,

Çaktırmamaya çalışıyorum ama, 2006 yılında Batman dergisinin başına geçip, Detective Comics'de harikalar yaratan en eski çizgi romancı dostum Paul Dini'yi gölgede bıraktın ya, o günlerden beri bozuğum biraz sana. Hele ki yazdığın o pek de albenisi olmayan "Batman and Son"ın sırf Dennis O'Neil/Neal Adams güzellemesi olduğundan dolayı baş tacı edilmesi canımı ne kadar sıktı anlatamam. Dini orada, deneysel maceralar yazarken status quo nasıl korunur dersi verirken sen gittin, 50'li yılların tozlu manşetlerinde kalan "Batman of All Nations"ı çok lazımmış gibi günümüze uyarladın. Utanmadın, yaşayan efsane JH Williams'a çizdirdiğin bu macerayı nefes kesen bir polisiye yaptın. Batman'i öldüreceğini bas bas bağırdın, R.I.P. diye Death of Superman'den sonra kimsenin yemeyeceği bir manevra yaptın, ses etmedim. Bruce Wayne'i geçmişe yolladın, başkası yapsa en fazla Adam West, hadi bilemedin Lewis Wilson kadar ciddi görünebilecek mağara adamı Batman, korsan Batman, cadı avcısı Batman, yalnız kovboy Batman gibi ucuz konseptlerle önüme geldin, kızmadım. Batman kumaşı olmayan Dick Grayson'dan ve antipatikler listesinde Scrappy Doo ile yarışan Damian Wayne'den dinamik ikili Batman ve Robin çıkardın. Şımardıkça şımardın, Bruce'u geri getirip, Batman markasını dünyaya açtığında, Batman Incorporated'dan nefret edeceğimden adım gibi emindim.

Barbatos'un gölgesi üzerinde olsun Grant, sen ne yaptın? En uçuk, en garip, Batman ile bir arada kullanılması en sakıncalı fikirleri aldın, ve senin kaleminden çıkacak hiçbir şeyi sevmemek için şartlanmış o lise öğrencisini utancından renkten renge boyadın. Nasıl başardıysan, Batman kostümü giymiş kötü polisleri kendi icadınmış gibi sundun. Bir düz yazı yazdın, bilinçaltımızı dışarıya sadece gece yarısından sonra çıkan şeytani palyaçoların kabuslarına buladın. Siyah Eldiven'in liderinin kimliğini aylar sürecek tartışmaların başlığına taşıdın. Zurr-En-Arrh'ı lugatımıza kattın. Catwoman'ı bir kalemde oyunbaz bir hırsız, Joker'i dalganı geçe geçe siyahlar içindeki bir mezar kazıcı yaptın.

Kötülüklerinin haddi hesabı yok. Şimdi tabii ki David Finch'in Batman The Dark Knight'ı yavan gelir, tabii ki Batman and Robin dergisi bir anlam ifade etmez. Gözler senin panellerden taşan Gümüş Çağ göndermelerini, pop kültürü taşlamalarını, sanki yıllardan beri varmış hissi veren yeni karakterlerini arayacak. Altı yıldır şu veya bu şekilde elinin değdiği en beter çizgi romanda bile şapka çıkarttıran bir şeyler başardın ya, helal olsun sana Grant.

Buraya kadar yazdıklarımdan da anlamışsındır, dünya üzerindeki en büyük hayranın değilim. Dürüst olmam gerekir ki; bir tekme vurmak için tökezlemeni bekledim. Benim için ne beni Batman ile tanıştıran Paul Dini kadar özelsin, ne de Alan Moore gibi Olympos'a giderken, Zeus'un yanındaki koltuk bana göre fazla rahat diyerek, yarı yoldan çark etmiş bir tanrısın. İlk görüşte aşık olup, 7 gün sonra yıldırım nikahıyla evlenen bir çifte değil de, arkadaşların tanıştırmasıyla zoraki başlamış, fırtınalı bir aşka dönüşmesi seneler almış bir mantık evliliğine benzetilebilir okur/yazar ilişkimiz. Ha, aşk meşk dedik diye iş attığımı falan düşünme, görüşmeyeli bir dizi estetik operasyon geçirip Michelle Pfeiffer'a benzemediysen hiç şansın yok, bilesin.

İşte Grant, yazdığın Batman Incorporated: Leviathan Strikes #1 beni bu hale soktu, Eminem'in Stan klibindeki elemana döndüm yemin ederim. Altmış küsur sayfayı bir solukta okurken, yılın son günlerine yaklaşmanın verdiği hüzünle, senin Batman'inin ne kadar özel olduğunu bir kere daha hatırladım. Yeni 52 çıkalı mertlik bozuldu, yazdığın karakterlerden bazıları DC ana evreninde yok. Biliyorsun bunları, tekrar tekrar anlattırma adama. İkinci sayı için 2012 sözünü vermişsin, senin lafına pek güven olmaz ama bekleyeceğiz diyelim.

Leviathan Strikes #1'i senin de DC'nin gidişatından memnun olmadığının bir delili olarak görebilir miyiz, emin değilim, zira DC'nin yarasa kostümünü Stephanie'nin üzerinden zorla çıkartıp, Barbara'ya giydirmesine içerlemiş okurlara "Alın size Stephanie Brown/Batgirl, doya doya okuyun. Bu son fırsatınız." der gibisin.

Batman Incorporated'ın "yeni sezonunun" ilk bölümünü Batgirl'e ayırmakla ne iyi etmişsin. Batgirl'ü İngiltere'de Leviathan tarafından yönetilen (ve katil yetiştiren!) bir kız okuluna göndererek, hem New X-Men hem de Buffy The Vampire Slayer tadı yakalamışsın, dehşet olmuş. Öğretmenlere Lady Gaga, Rihanna ve Katy Pery kılığı giydirip, MTV ile eğitilen gençlere bıyık altından gülmüşsün, bari Madonna'yı da müdür yapsaydın, ayıp olmuş. Cameron Sterwart, kadın karakterleri konusuz film yıldızlarına benzetmeden güzel çizebilen eşine az rastlanan sanatçılardan. İyi ki onunla çalışmışsın, Stewart sayıdaki her yeni "sivil" karaktere ayrı ayrı kişilik kazandırmış. Ayin sahnesinde de eski Batwoman Kathy Kane'in kostümünü kullanmışsınız, aferin.

Sayının ikinci bölümü, büyük hikayeyi daha ileri taşımasına rağmen bence ilki kadar sağlam değildi. Anlatım yer yer karışık (bildiğin çorba) olmuş. Mühim değil, Dedalus'u, El Gaucho'yu, Sanal Oracle'ı gördük ya, bize yetti. Aramızda kalsın, Chris Burnham'ın kirli çizimlerini acayip özlemişim. Renklerin canlılığı bana The Dark Knight Strikes Again'i hatırlatmadı desem yalan olur. Olur, değil mi Grant?

Bazı kahramanları acımadan öldürdün, öldürürsün ne olacak, Flashpoint'ten önce geçiyor hikayen. Kalemini kırdıkların yeni 52'de kanlı canlı, yakaladıkları an hesap sorarlar, haberin olsun. Leviathan'ın arkasındaki ismi de açıkladın. Benim tahminimdeki iki kişiden biri çıktı (Talia Al Ghul), diğerinin de kellesini (Jezebel Jet) bulduk, Bruce/Selina taraftarlarını dünya kupasını almış gibi sevindirdin. Yalnız, The Heretic'in kimliğini çok belli ettin, herkes çözdü bak.

Çok uzattım, bu paragrafa kadar bir tek sen okumayı bırakmamışsındır sevgili dostum Grant. 2012'de Leviathan Strikes'ı nihayete erdirip, Batman dergilerinde jübileni yapacaksın. Action Comics'te çok iyi gidiyorsun, aynen devam. Batman evrenine kattığın her şey için (Damian hariç, onu hala sevimsiz buluyorum) sonsuz teşekkürler...

Seni hiç sevmeyen bir okurun :)

Yarasa Kostümünün Evrimi

2011-12-26T16:47:00.001+02:00

Kaynak: Screenrant

Coming Soon: The Dark Knight Rises

2011-12-20T22:06:00.003+02:00

Christopher Nolan yine yapacağını yaptı ve Batman serisinin üçüncü filmi The Dark Knight Rises’ın fragmanıyla sinemaseverleri ayağa kaldırdı. 2005 yapımı Batman Begins ve 2008 tarihli The Dark Knight’ı takip edecek film, 20 Temmuz 2012’de gösterime girecek. Başrollerini Christian Bale, Michael Caine, Gary Oldman, Anne Hathaway, Tom Hardy, Marion Cotillard, Joseph Gordon-Levitt ve Morgan Freeman’ın paylaştıkları The Dark Knight Rises, Nolan’ın kara şövalye üçlemesine nokta koyacak.

Madem Temmuz ayına kadar beklememiz gerekiyor, bu muhteşem fragmanın vermiş olduğu gazla elimizdeki ipuçlarını masaya yatıralım, filmde karşılaşacağımız olaylar için hazırlık yapalım.

The Dark Knight Rises trailer bize neler anlatmak istiyor?

MY FAVORITE GAME

The Dark Knight Rises fragmanı, açılışını bir futbol stadyumunda (çekim sürecini takip edenler, stadyumun Pittsburgh’daki Heinz Field olduğunu fark edeceklerdir) Amerikan Milli Marşı’nı seslendiren bir çocuğun görüntüsüyle yapıyor. Batman Begins’te küçük Bruce’un, The Dark Knight’ta Gordon’ın oğlunun yaşadıklarını hatırlarsanız, Christopher Nolan filmlerinde çocuk olmanın, Michael Haneke filminde çocuk olmaktan bir farkının olmadığını, uğultulu bir müzik eşliğinde, gergin bir ifadeyle marş okuyan çocuğun, başımıza gelecek felaketlerin bir habercisi olduğu hemen anlayabilirsiniz.

Nitekim, şeref tribününde beklenmedik bir misafir kendini gösteriyor. Flash TV haberciliği yapıp kırmızı kalemlerle yuvarlak içine almak istemiyorum, tipinden ve kürkünden tanıyabileceğimiz üzere bu misafir, Bane’in ta kendisi.

Ve maçın skoru değişir…

Eleman tozu dumana kattı!

Oopss…

Sahanın içinde kocaman bir krater oluşuyor, oyuncu şaşkın, taraftar şaşkın. Yönetim istifa!

Bane’in maçta bulunma sebebi, eğer kendisi koyu bir Gotham Rogues taraftarı (takımımızın ismi bu) değilse, bu krateri oluşturmak. *Spoiler* Aylar önce kulaktan kulağa yayılan bazı raporlar, Bane’in “deprem” makinesiyle Gotham’da taş üstünde taş bırakmayacağını ve hükümetin yardımı kesmesiyle, şehrin “sahipsiz bölge” ilan edileceğini iddia ediyordu. Batman çizgi romanlarında 1990’lı yıllarda epey yer kaplamış Cataclysm ve No Man’s Land maceralarına el sallayan bu bilgi doğru çıkma yolunda hızla ilerliyor bu görüntülerle. Bane’in Prolog’ta uğuruna uçak düşürdüğü Doktor Pavel’ın da bu deprem makinesiyle bir bağlantısı olabilir. *Spoiler Bitti*

Gotham Rogues’un arkası dönük oyuncusunun formasında yazan “Ward”, 1966’daki Batman televizyon dizisinde Robin karakterini canlandırmış aktör Burt Ward’a bir gönderme olarak algılandı, lakin futbolcumuz aslında Pittsburgh’un en ünlü takımlarından Steelers’da oynayan Hines Ward.

Bir başka Robin teorisi de taraftarların göründüğü kareden geldi:

ROGUES yazısındaki R harfi dikkatinizi çekti mi? O yazı karakterini daha önce görmüş olabilir miyiz?

Şimdi de Robin dergisinin başlığına bir göz atalım:

Batman’in yardımcısı harika çocuk Robin’i filmde görmek için can atan hayranlar bu über-şekilli R harfinin, Nolan’ın karakterin filmde yer alacağını belirtmek için kullandığı bir işaret olduğunu düşünüp, heyecanlansalar da meselenin aslı hiç de öyle çetrefilli değil. Heinz Field’da taraftar rollerinde oynayacak figüranlara sarı/siyah kıyafetler giymeleri ve pankart hazırlamaları söylenmiş. Batman hayranı figüran arkadaş da elinde tutacağı R harfini, Robin font’una benzetmenin şık duracağını düşünmüş. Budur yani. Case closed.

HARVEY DENT’İN MİRASI

Alfred Modine’in canlandırdığı Nixon (ya da Foley) adlı karakter, artık Gotham’a huzurun hakim olduğunu söylüyor, bu kısım dikkat çekici, çünkü saniyeler sonra sokakların cehenneme dönüşüne tanık olacağız.

Post-Harvey Dent Gotham, karşıdan bakıldığında barış dolu, fakat derine indiğinizde, zengin ve fakirin arasında ekonomik uçurumun olduğu, Dent’in gerçeği gibi, sorunlarını çözmeden üzerini örtmeyi seçmiş bir şehir olarak gözümde canlandı.

Komiser Jim Gordon’ın konuşma yapmak için yanlarında iki Harvey Dent (evet iki!) resminin konumlandığı bir kürsüye çıktığı bu kare, Harvey Dent’in The Dark Knight’taki imajının hiç hasar görmediğini kanıtlıyor. Halk, onun Two Face olduğunu, Joker tarafından yoldan çıkartıldığını bilmiyor. Batman ve Gordon’ın planı, üzerinden sekiz yıl geçmiş olmasına rağmen hala tıkır tıkır işliyor: Beyaz şövalye tüm asaletiyle insanlığa ilham vermeye devam ediyor.

Fakat biz, Empire dergisinde yayımlanan şu kare sayesinde biliyoruz ki; Harvey’nin idealleri yıkılmak üzere:

Bane, Tumblr’ın üzerine çıkmış, Harvey Dent’in portresini havaya kaldırıyor. Öyle bir poz yakalanmış ki, sanki adamımız Dent'in kafasını kesmiş ve zaferini kutlamak için halkına gösteriyor, Medusa’yı öldüren Perseus gibi.

Bane, Joker’in başladığı işi tamamlayıp Dent’i “ucubelerin seviyesine” indirgediği an, Batman’in yaptığı fedakarlık boşa gidecek. Kara şövalye yenilmiş, Joker kazanmış olacak. Gotham’daki insanlar umutsuzluğa kapılacaklar.

Peki Bane, Harvey Dent olayını nereden biliyor? The Dark Knight’ın finalinde Batman, Dent’in repütasyonunu koruma amacıyla Gordon ile bir anlaşma yapmış ve Two Face’in suçlarını üstlenmişti. Tahminen olayla doğrudan ilişkili 2-3 kişiden başka (Ramirez?) kimsenin olan-bitenden haberi yoktu. Bane’in Gordon/Batman arasındaki anlaşmayı bilmesi, Batman Begins’te tanıştığımız “her yere sızmış örgüt” League of Shadows’u akıllara getiriyor. Gary Oldman birkaç ay önce verdiği bir röportajda The Dark Knight Rises’ın, Batman Begins’in hikayesini tamamlayacağını ima etmişti.

League of Shadows?

League of Shadows’un lideri Ra’s Al Ghul’un gençliğini canlandıracağı söylenen Josh Pence’in Hindistan’da yapılan çekimlerde bulunduğunu aklınızdan çıkarmayın.

KIZGIN DAMDAKİ KEDİ

The Dark Knight Rises’ın en çok merak edilen karakterlerinden birisi kuşkusuz Anne Hathaway’e emanet edilen Selina Kyle/Catwoman. Fragmanda Hathaway’i Catwoman kostümüyle göremiyoruz, WB muhtemelen reklam stratejisi gereği Bane’i öne sürüp, aktristi Mayıs’ta çıkacak son fragmana saklıyor.

Selina’yı, Bruce’un bastonla (az sonra değineceğim) katıldığı bir maskeli baloda, çizgi romanlardaki 70 yıllık aşkıyla dans ederken görüyoruz.

1992 yapımı Batman Returns filminde de, Bruce'un Selina'yla dans ettiği bir maskeli balo sahnesi vardı.

Tarih tekerrürden ibarettir. 2012 yazında Batman Returns 20. yılını kutlayacak. Yine bir Batman filminde Catwoman var, yine maskeli balo sahnesi var, ve yine Bruce Wayne maskesiz katılıyor. (Yoksa “Bruce Wayne maskesiyle” mi katılıyor demeliydim?)

Fragmana dönecek olursak, Selina, şehirdeki ahlaksız zenginlerin ayaklarını denk almaları gerektiğini vurgulayarak, Bruce Wayne’i açıkça tehdit ediyor: “Fırtına geliyor…”

Catwoman’ın sözleri Game of Thrones’un dillere pelesenk ettiği “Winter is coming” repliğine benzediği için bayat olmakla eleştirildi. Ama unutulmaması gerekiyor ki, eski Mısır’dan beri kedilere mistik özellikler yüklenmiştir, hatta yıl olmuş 2011, hala kedilerin boyutlar arası varlıkları görebildiklerini, doğal afetleri haber verebildiklerini savunanlar var. Selina’nın öngörüsü kedi metaforunun yanında, “yüksek yerdeki tanıdıkları olmasıyla” (Nixon/Foley?) ya da Bane ile ortak çalışmasıyla açıklanabilir.

Fiendish union?

“You think this will last? There’s a storm coming Mr. Wayne. You and your friends better batten down the hatches, because when it hits you’re all going to wonder how you ever thought you could live so large and leave so little for the rest of us.”

Selina Kyle’ın Bruce’un kulağına fısıldadığı bu sözler, Wall Street işgalcilerinin (Sakın Frank Miller duymasın!) sloganlarına o kadar benziyor ki, senaryonun üç yıl önce yazıldığına inanamıyorsunuz. Çizgi romanlardaki hayatına hafif bencil sayılabilecek, fırsatçı bir hırsız olarak başlamış olan Catwoman, anlaşıldığı kadarıyla Nolan’ın yorumunda sınıfsal farklardan şikayet eden bir Robin Hood’a dönüşmüş.

Batman, Year One'da mafya babalarına tam da bu tarz bir ayar çekmemiş miydi?

Selina ve Bruce dans ederken, merdivenlerden giyisilerin fırlatıldığı sekanslar gösteriliyor. Zenginler yağmalanıyor olabilir mi?

%1 olmanın bedeli ağır. Bu da şanssız bir milyoner kardeşimiz:

Nixon/Foley, Selina’nın sözleri, Bane ve League of Shadows’u birleştirsek ortaya ne çıkar? Bane Gotham’a gelir, fakir halkın desteğini alır, Gotham’ın varlıklı insanları (içlerinde Bruce da var) yağmalanır ve özel bir hapishaneye kapatılırlar… Hmm, olamaz mı?

Bu sahnedeki mekan neye benziyor? M. C. Escher'in "Relativity" tablosu desem?

Yönetmenin üzerindeki etkisi Inception filmindeki rüya sahnelerinden de anlaşılabilecek olan Relativity, bakış açısını anlatıyor olsa da, insanın içinden çıkılmaz bir labirentte kaybolmasını da temsil eder. Zihin kontrolüyle bağdaştırılan yapıt, David Bowie'li "Labyrinth" filminde üç boyutlu olarak canlandırılmıştı.

Kar maskeli Bruce Wayne bir binadan atlıyor! (Bu kısım büyük olasılıkla teaser'daki Gordon'lı hastane sahnesinin devamı. "What if he doesn't exist anymore?")

Bu arada, Bane’in Frank Miller’ın 1986 yılında kaleme aldığı The Dark Knight Returns grafik romanındaki Mutant Leader karakterinden de izler taşıyacağını düşünüyorum. Çizgi romanda Batman, Mutant Leader’ı devirdikten sonra yükselebilmişti.

Blackgate hapishanesindeki mahkumlar serbest kalıyor, tıpkı Knightfall'un başında Bane'in bombalamasıyla Arkham akıl hastanesindeki suçlular gibi.

Catwoman’a geri dönelim. Kapak çizeri Adam Hughes, Catwoman’ı her zaman Audrey Hepburn’ü model alarak çiziyor. The Dark Knight Rises’da da Selina’nın kostümleri, Hepburn’ün filmlerinde giydiği elbiselerin neredeyse birebir replikaları:

Selina’nın hüzünlü bir yüz ifadesiyle aynada kendini izlediği sahnenin Batman mitinde ayrı bir yeri var. Boynundaki inci kolye size neyi hatırlatıyor?

Bruce Wayne’in anne ve babasının öldürüldükleri gece, 1980’lerin sonlarından beri Martha Wayne’in inci kolyesinin dağılmasıyla simgelenmekte. Selina’nın fragmandaki sahnede taktığı kolye, Martha'nın Batman Begins’teki kolyesinin aynısı.

Selina'nın inci kolyeyi taşıdığı için baloda Bruce’un dikkatini çekmiş olması ihtimaller arasında, ama Joe Chill’in saldırısı sırasında taneleri kaldırıma saçılan kolye birleştirilip Bruce’a geri verildiyse, Catwoman Wayne malikanesine girip, Bruce’a ait bu değerli hatırayı çalmış olabilir.

BROKEN BAT

Batman’in çok az gözüktüğü fragman, Bruce Wayne’i saçlarına beyazlar düşmüş, bastonla yürüyen bir adam olarak yeniden tanımlıyor. Bildiğiniz üzere Bane, Knightfall macerasında Batman’in belini kırmış ve Bruce Wayne’i tekerlekli sandalyeye mahkum etmişti.

Bane: “When Gotham is ashes, you have my permission to die.”

THE FIRE RISES

The Dark Knight'ın "Why so serious?"ı varsa, The Dark Knight Rises'ın "The Fire rises!"ı var. Üstelik bu slogan gelişigüzel seçilmiş bir kelime grubu değil. "The Fire rises", Charles Dickens'ın klasik eseri A Tale of Two Cities'deki chapter'lardan birinin adı. A Tale of Two Cities, filmimizin konusuyla ve kilit karakterlerinden biriyle yakından alakalı. Bu karakter kim mi?

Miranda Tate! (Zat-ı ali hakkında bir bilginiz yoksa gözleriniz kapatın, gök taşı büyüklüğünde SPOILER geliyor!)

Fransız devrimi sırasında geçen A Tale of Two Cities'de soylular ve fakir halkın çarpışması anlatılır. TDKR fragmanının 2 dakikası bile, Christopher Nolan'ın bize Gotham'ın aristokrat tayfasıyla, Batman Begins'teki kenar mahalle insanının savaşını izleteceğini anlamamız için yeterli.

A Tale of Two Cities'in en ön plandaki karakterlerinden Madam Defarge, asıl motivasyonunu çok sonra öğrendiğimiz, sırlarla dolu bir kadın. Halkı soylulara karşı provoke ediyor, oysa aslında öldürülen ailesinin intikamının peşinde. Kitabın sonlarına doğru şeytana pabucunu ters giydirecek bir kötü kahramana dönüşüyor Defarge. Marion Cotillard'ın canlandırdığı Miranda Tate karakteri baştan aşağı bir Defarge modeli. Çünkü o (bir spoiler uyarısı daha, dönüşü yok!), çünkü o... Batman'in "kurtarmadığı" Ra's Al Ghul'un kızı Talia! Kızın fragmandaki tek sahnesinin "maskesinin çıktığı" kısım olması sizce tesadüf mü? Bence değil. Talia, filmin başlarında Miranda Tate adını kullanıp, Bruce Wayne'in güvendiği bir Wayne Industries çalışanı (belki de sevgilisi) olacak ve Bane kontrolü ele geçirir geçirmez Bruce'u sırtından bıçaklayacak. Demedi demeyin.

THE DARK KNIGHT RISES

Bruce Wayne bastonundan kurtulabilecek mi? Batman, Bane'i yenebilecek mi? Catwoman kimin tarafında savaşacak? Sorulacak yüzlerce soru var. The Dark Knight Rises'ın gösterime gireceği gün yaklaşıp, yeni haberler ve fotoğraflar düştükçe eminim heyecan artacaktır. Beraber çok eğlenceğiz. İyi günde ve kötü günde, hastalıkta ve sağlıkta... Bane bizi kırana kadar!

Çizgi Roman Ödülleri 2011

2011-12-20T15:10:00.002+02:00

Çizgi Roman Okurları Platformu (http://cizgiromanokurlariplatformu.blogspot.com/) 2011 yılının çizgi roman ödüllerinde Yarasa-Adam.Com'u da aday göstermiş. Doğrusunu söylemek gerekirse benim bugün haberim oldu :) Oscar ödüllerinden tutun da, Grammy'lere, yapılan işlerin yarıştırılması fikrinden ezelden beri hazzetmemiş olsam da, bazen kendim çalıp, kendim oynuyormuşum gibi hissettiğim için, fark edilmiş olduğuma sevindim.

2011'in sonlarına yaklaştığımız bu günlerde, Yarasa-Adam.Com'a düzenli girdi yazmaya başlayalı tam 1 yıl oluyor. Kalbimden geçen; blog/site işini benden daha uzun süredir yürüten bir arkadaşımın kazanması. Elbette ziyaretçilerimizden gelecek oylara hayır demeyiz :)

Not: Adayların hangi kriterlere göre belirlendiği konusunda bir fikrim yok, fakat gözlerim Mete'nin "Kasa Zaten Hep Boştu" (http://tengunner.wordpress.com) blogunu aradı. Naçizane.

Oy vermek isterseniz ışınlanmanız gereken adres: http://cropcizgiromanodulleri.blogspot.com/2011/12/2-turk-cizgi-roman-okurlari-odulleri.html

The Dark Knight Rises Trailer HD

2011-12-19T20:18:00.002+02:00

http://www.megaupload.com/?d=LU7E6PYS

The Dark Knight Rises Trailer

2011-12-15T09:04:00.001+02:00

YouTube

Megaupload: http://www.megaupload.com/?d=LNTEIM0K

The Dark Knight Rises Prologue

2011-12-14T09:37:00.000+02:00

YouTube:

Megaupload: http://www.megaupload.com/?d=X89OFBHT

TDKR Prologue Audio

2011-12-12T19:14:00.004+02:00

The Dark Knight Rises prologunun ses kaydı:

Bilgisayarına kaydetmek isteyenler için (WB videoyu YouTube'dan çekmek üzeredir :)) Megaupload linki: http://www.megaupload.com/?d=QK9RY1V0

TDKR Poster - The Legend Ends

2011-12-10T22:19:00.000+02:00

Batman #3

2011-12-10T15:00:00.006+02:00

“On the subject of owls, here’s a fact about them. They are the rare birds that doesn’t build its own nest. Instead what they do is find nests abandoned or in use by rival birds and take them over.”

Yazar: Scott Snyder
Çizer: Greg Capullo
Çini: Jonathan Glapion
Renklendirme: FCO

Konu: Batman, yakın zamana kadar var olduğuna inanmadığı gizli topluluk Court of Owls ile ilgili somut delillere ulaşır.

Kapak: Capullo’nun çizdiği “Batman, Talon’a karşı” kompozisyonu içerik hakkında yanıltıcı olsa da, kırmızı, siyah ve beyaz renklerini kullanımıyla göz alıcı görünüyor. Diğer tarafta, Ivan Reis’in variant kapağına gelecek olursak, son zamanların en orijinallik fakiri çalışmalarından biriyle karşılaşıyoruz. N'aptın Reis?

Artılar:

+ Scott Snyder 1 yıllık Detective Comics/Gates of Gotham/Batman yolculuğunda, Gotham’ın yapısına öyle çok yeni taş ekledi ki, çoktandır geri planda kalmış, basit dekorlara indirgenmiş binalar dile gelir oldu. İyi bir Batman hikayesi yazmanın Gotham’ı doğru anlamak olduğunu (Alan Moore’un, Tim Burton’a verdiği tavsiye böyle, bize itiraz etmek düşmez!) esas alırsak, bu kendine özgü kurgusal kentin tarihini zenginleştirmek uğruna zaman ayrılması mutluluk verici. Bruce’un büyük babası Alan Wayne’in öldüğü geceye yapılan flashback, yaşlı adamın kulağa şizofreni, paranoya ya da bir Alzheimer vakası gibi gelen ölüm şeklini kuşku uyandırıcı bir hale sokuyor. Alan Wayne ve Court of Owls bağlantısı (yoksa düşmanlığı mı desek?) gelecek sayılarda önemli bir yer kaplayacağa benziyor.

+ Batman’in araştırmasına eşlik eden kutucuklardaki baykuşların doğasıyla ilgili bilgiler, ilk etapta bir çizgi roman için fazla National Geographic gelebilir, ama Snyder işi sağlam bir sembolizme bağlamış. Örgütün bu ismi seçerken "korkutucu olalım, herkese dayılanalım" mantığından çok, kullandıkları metotları baz aldığını gösteriyor ve aynı zamanda nasıl bu kadar zaman Batman’in radarına yakalanmadığı konusuna, görece tatmin eden bir cevap getiriyor.

+ Sayının aksiyon ve dedektiflik hikayeleri arasında bir denge kurabilmesi. Yazarlar en çok bu iki uç arasında zorlandıkları için Batman maceraları ya durmaksızın kavga dövüş yüklü, standart süper kahraman çizgi romanları ya da bir tek eli büyüteçli dedektiflerin eksik olduğu suç dramaları oluyorlar. Batman #3 ise iki türden de yeterli miktarda parça almış ve başarıyla birleştirmiş.

+ Batman’in düşmanlarını, bir treni mıknatıs gibi kullanarak alt etmesi = EPIC WIN

+ Çizimler, çizimler, çizimler! Greg Capullo’nun Image estetiği ve The New Batman Adventures’ı birleştirdiği tarzı Court of Owls hikayesine çok yakışıyor. Bazı sayfalardaki artistik dokunuşlar tam anlamıyla nefes kesici. (Spoiler Bruce Wayne’i boş Batman başlığının göz kısmındaki deliklerden gördüğümüz panel dehşetti. Hem Batman/Bruce Wayne “persona”larını ayırdığı, hem de Court of Owls tarafından takip edilen Bruce’un sessizce “izlendiği” etkisi yarattığı için. Spoiler)

Eksiler:

- Lincoln March’ın altından bir numara çıkma ihtimalinin katlanarak artması. Üç sayıdır Batman’den sonra en çok gördüğümüz karakter olan March’ın iyilik timsali halleri, Court of Owls’ın gizlenme şekilleriyle uyumlu “yanı başımdaki düşman” klişesine davetiye çıkartıyor. Harvey Dent’in “düşüşü”nün sonrasında Batman’in Gordon haricinde güvenebileceği bir müttefike, Bruce Wayne’in de ara sıra sosyalleşebileceği kendi statüsünden (Hepsinden öte, hobileri arasında geceleri maske ve pelerin takıp çatıdan çatıya atlamak bulunmayan) bir dosta ihtiyacı olduğunu düşünürsek, Scott Snyder, Lincoln’ü James Jr. ve Sonia Branch’in gerçek kötüler grubuna katarsa yazık eder. Lincoln, Gotham gibi bir yerde “normal” bir insan olarak çok daha iş yapar çünkü.

- DcNu’daki toy Batman’e alışmak zaman alacak belli ki. Gotham sınırları içinde Batman’in bilgisinin dışında gelişen olaylara şahit olmak çok tuhaf geliyor. Batman #2'de de Bruce'un plan-programsızlığı fena halde göze batıyordu. (Yoksa bu Bat-God’ın sonu mu?)

- Manasız cliffhanger. (Spoiler Batman’in öğrendikleri fazlasıyla şok ediciyken, o patlamaya gerek var mıydı? Spoiler)

Sözün Özü: Batman and Robin, Detective Comics ve Batman: The Dark Knight dergilerinin yarışında Snyder ve Capullo'nun Batman'i açık ara önde gidiyor. Batman'in liderliğinin, Grant Morrison’ın yazdığı Batman: Leviathan Strikes’ın çıkış tarihi 21 Aralık’a kadar devam edeceği kesin…

Peki ya sonra?

TDKR Prolog Türkiye'de Yok

2011-12-10T14:30:00.000+02:00

Christopher Nolan'ın The Dark Knight Rises'ının altı dakikalık bir prologunun Mission: Impossible - Ghost Protocol'un IMAX standardına sahip nadir sinemalarda gösterilen kopyasından önce gösterileceği açıklanmıştı. Ancak bu konunun detayları belli değildi. Warner Bros. yaptığı açıklamada prologun sadece ABD ve İngiltere'de limitli sayıdaki IMAX sinemasında gösterileceğini belirtti. Sinemalarda gösterilmese de prologun The Dark Knight'ta olduğu gibi bir süre sonra online olarak izleyicilere sunulması ise yine beklenen bir gelişme.

Kaynak: Film.Com.tr

Operation Early Bird Fail

2011-12-09T20:17:00.001+02:00

Operation Early Bird geri sayımı sona erdi veeeeee....

Bir harita belirdi! Pffft, fragman ve afiş hayallerinden sonra The Dark Knight Rises proloğunu gösterecek IMAX sinemalarını işaret eden bir harita bulmak pek güzel olmadı. (Nolan bu kez güldürmedi!)

Neyse, önümüzdeki hafta prolog, fragman, afiş ve daha fazlası bizi bekliyor olacak. Biraz daha sıkalım dişimizi :)

http://operationearlybird.com/

[Spoiler] TDKR Prolog [Spoiler]

2011-12-09T09:56:00.005+02:00

2012'nin en çok merak edilen filmi The Dark Knight Rises'ın ilk 6 dakikası dün akşam basın gösteriminde görücüye çıktı. Açılışını yönetmen Christopher Nolan'ın yaptığı özel gösterimde, Tom Hardy'nin Bane karakteri tanıtıldı.

Ain't It Cool'un haberine göre prolog, Komiser Gordon'ın Harvey Dent'in cenazesinde yaptığı konuşmayla başlıyor. Hemen ardından izleyici bir uçak/rehine sahnesiyle baş başa bırakılıyor. Viral belgelerle (Operation Early Bird) örtüşen rehine olayı, geçtiğimiz haftalarda internete sızan ve gerçekliği tartışılan diktatör meselesini doğrular nitelikte. Prolog, birbiri ardına gelen (aralarında Anne Hathaway'in hapishane üniformasıyla yer aldığı bir karenin bulunduğu söylenen) hızlı sahne geçişleriyle noktalanıyor. Son olarak, Batman'in parçalanmış maskesini taşıyan Bane görünüyor.

Katılımcıların ortak görüşü, İngiliz aksanı ve ağzını kapatan maskesi yüzünden Tom Hardy'nin repliklerinin anlaşılamadığı doğrultusunda. Heinz Field çekimlerinin videolarında da adamın sesinde bir boğukluk sezmiştik, ama bootleg oluşundandır diye çok takılmamışık. Filmin bitmiş sürümünde bu sıkıntının aşılması bekleniyor. Zaten Christopher Nolan da "Düzenleme aşaması henüz başladı. Bana filmin sonunda neler oluyor gibi sorular sormayın" demiş.

Biz de izlesek ya?

Operation Early Bird

2011-12-08T23:12:00.003+02:00

And. Here. We. Go.

Illuminati sayacı balon mu çıktı? Hiç üzülmeyin, yeni bir sayacımız var. Hem de Batman ile ilgili! The Dark Knight Rises proloğunun basın gösterimine saatler kala, The Fire Rises twitter hesabına gönderilen bir belge Gotham'ın göbeğine bomba gibi düştü. "Operation Early Bird" hakkındaki bu çok gizli (!) belge, çok daha büyük sırların kapısını aralayacak bir anahtar olabilir:

Operation Early Bird'ün web sitesi: http://operationearlybird.com/ 21 saat sonra sıfırlanacak bir sayaç içeriyor. Bekleyiş sona erdiğinde görünecek olan dosyanın adının "s_code_theatrical.js" olduğuna bakılırsa, yarın ya afiş ya da fragman bizleri bekliyor olacak. (Afiş daha makul görünüyor şimdilik.)

Her şeye hazırlıklı olalım.

Batman: Noel

2011-12-04T20:07:00.001+02:00

“For this story to make sense… for it to mean anything… you have to believe in something. Something very important. You have to believe people can change.”

Charles Dickens’ın yazıp, John Leech’in resimlediği A Christmas Carol (dilimize Noel Şarkısı ve Bir Noel şarkısı olarak çevrilmiştir) zenginin ve yoksulun, rüya ile gerçeğin, mantık ile doğaüstünün birbirlerinden uçurumlarla ayrıldığı Victoria Çağı’nda geçen bir uzun öyküdür. Öykünün baş kahramanı, İngilizce’de “cimri” anlamına gelen “scrooge” kelimesinin isim babası –aynı zamanda Varyemez Amca olarak bildiğimiz çizgi film karakteri Scrooge McDuck’ın ilham kaynağı- Ebenezer Scrooge, cimriliği, bencilliği, ihtirası ve açgözlülüğü yüzünden hayatında iyi gidebilecek ilişkileri çıkmaza sokmuş, sevdiklerini kendinden uzaklaştırmış, sonunda da tüm servetinin ve şatafatın içinde kimsesiz kalmıştır. Köle gibi çalıştırdığı, yukarıdan baktığı, küçük düşürdüğü insanlar, derme çatma evlerinde mutludurlar ve her ne kadar vicdansız bir ihtiyar olduğunu düşünseler de Scrooge’a acırlar. Kendi doğrularının gözlerini kör ettiği Scrooge, bir noel gecesi üç hayalet tarafından ziyaret edilir: Hırsı yüzünden kaçırdığı mutluluğu hatırlatan geçmişin hayaleti, yanı başındaki sefalet içinde yaşam savaşı veren insanları gösteren şimdiki zamanın hayaleti ve böyle devam ederse bir zavallı olarak yapayalnız ölüp gideceğini söyleyen geleceğin hayaleti. Ebenezer Scrooge o gece yaşamıyla ilgili bir seçim yapmak zorunda kalır.

Dickens’ın maddi sıkıntılarına çare olması için kaleme aldığı A Christmas Carol, 1843 yılındaki ilk basımından bugüne gelene dek, sayısız kere sinemaya, tiyatroya, televizyona uyarlanmıştır ve bir klasik olarak kabul edilmektedir.

Luthor ve Joker grafik romanlarıyla sektörün yükselen yıldızlarından biri haline gelen ressam Lee Bermejo’nun yazdığı ve çizdiği Batman: Noel, bu zamansız eseri Gotham şehrine taşıyor ve bir terzi gibi dikkatle işlediği senaryosunda Kara Şövalye’ye Scrooge kostümü giydiriyor.

Hiç iyilerin dostu, kötülerin düşmanı Batman’den, aksi, nalet ihtiyar Scrooge olur mu demeyin. Frank Miller’ın 1986 tarihli The Dark Knight Returns kitabında betimlediği öfkeli, merhametsiz, kabadayı tiplemesi, karakterin modern çağda en çok tercih edilen versiyonu olmuş durumda. 50’li ve 60’lı yıllardaki Robin, Batgirl, Batwoman, Ace The Bat Hound gibi yarasa ailesi üyelerine baba şefkatiyle yaklaşan, sürekli gülümseyen adalet savaşçısı, geçmiş gitmiş bir faza ait. O günlerin yarasa adamını bugünün kara şövalyesiyle karşılaştırdığımızda, siluet olarak benzeyen ama kişilik özellikleri çok farklı iki karakterle karşılaşıyoruz. (Adam West’in Batman’iyle, Christian Bale’in Batman’ini yan yana hayal edin. Nasıl değişim ama?) Lee Bermejo, bu iki versiyon arasındaki geçişi, anlatmak istediği hikaye için kaçırılmaz bir fırsat olarak görmüş ve ortaya Batman: Noel çıkmış.

Batman: Noel'de Kara Şövalye ile Scrooge paralellikleri karakterlerin sınırları aşılmadan veriliyor. Bruce Wayne'i malikanesinde altınlarının içinde yüzerken, şeytani kahkahalar atarken, boş zamanlarında dilenci döverken görmüyoruz. Batman: Noel'in Scrooge'unun yürüdüğü yanlış yol, insanlarla yakınlık kurmaktan kaçtığı, Alfred'e kulak asmadığı, şüphelileri gizli kamerayla takip ettiği noktada bitiyor. Bildiğiniz üzere Batman en fazla Morgan Freeman'a "This is wrong!" dedirtecek kadar kötü kalpli olabiliyor.

Lee Bermejo ilk yazarlık denemesi olan Batman: Noel ile Neal Adams ve David Finch gibi asıl mesleği çizerlik olup, yazım işine el atan isimlerden kat kat üstün bir yapıta imza atmış. Bir edebiyat klasiğinin olay örgüsünü takip etmesi kolaycılık olarak algılanabilir, ancak bence aldığı büyük bir risk, ve bu risk ona başarı olarak geri dönmüş. Düşünün, Bermejo A Christmas Carol’u yüzüne gözüne bulaştırsaydı, sadece kötü bir çizgi roman yazmış olmaz, bir de Charles Dickens’ın öyküsünü mahvetmiş olurdu. Bize maceranın başından sonuna kadar eşlik eden anlatıcının (Lettering: Todd Klein = bomba!) cümleleri sağlam, diyaloglar yeterince gerçekçi, Batman karakterini başlarda biraz fazla agresif ve inatçı bulabilirsiniz ama sayfaları çevirdikçe yazar, karakterin tavrının gerçekten yılların yorgunluğunun bir eseri olduğu duygusunu okura geçirebildiği için herhangi bir sorun yaşayacağınızı sanmıyorum. Sonuçta Bermejo’nun Batman’i, Miller’ın Batman’inden daha kaba saba değil.

Batman Noel’in öne çıkan yönlerinden bir diğeri de, kar altındaki Gotham şehrinin mimarisi. Binaların arasında dolaşırken gördükleriniz size 2011’de mi, yoksa Victoria döneminde mi olduğunuzu sorduruyor. Kitabın adı da yanlış bir izlenim uyandırmasın, bacalara sıkışan Noel Baba’lar, uçan geyikler, küçük yeşil cinler yok, zaten çam ağaçları ve iki üç yerdeki ufak gönderme dışında maceranın Noel zamanında geçtiğine dair pek iz yok.

Batman’in hayaletleri… (Batman: Noel’i okumadıysanız ve hayaletlerin hangi karakterler olduklarını bilmiyorsanız bu paragrafı pas geçmenizi öneririm.) Geçmişin hayaleti, Bruce’un en büyük aşkı Catwoman. Kitabın arkasındaki notlara göre, Bermejo’nun bu rolü Catwoman’a vermesinin altında karakterin Batman tarihi boyunca çok değişik kostümlerle resmedilmesi yatıyor. 2000’lerden sonra DC’nin ana evreninde geçmişe göre kat kat sakin bir ilişki yaşamaya başlamış Batman ve Catwoman karakterleri arasında bu hikayede daha sert bir dinamik var ve hesaplaşmaları şiddet yüklü oluyor. Bermejo’nun kostüme eklediği maske şeklindeki gözlük, Batman Returns’ü hatırlatan tırnaklar ve botlarına taktığı pençeler ile Catwoman müthiş görünüyor. Şimdiki zamanın hayaleti olan Superman’e bakacak olursak, çelik adam kitabın bütününe aykırı canlı renkleri ve etrafındaki altın sarısı aurayla yeryüzüne inmiş bir tanrıya benziyor. Ayrıca Batman ile Superman arasında kavgasız, dövüşsüz saygı çerçevesinde bir sahne görüyoruz, bence bu manşet olacak kadar büyük haber niteliği taşıyor. (Yumruklaşmaya son!) Geleceğin hayaleti ise kaosun elçisi Joker… Başka hangi düşman Batman’i ölüm korkusu ve o gittikten sonra olacaklarla yüzleştirebilirdi ki?

Yazıya nokta koymadan önce, çok iyi bir yeni yıl hediyesi olarak özetleyebileceğimiz Batman: Noel’in paketine değinmek istiyorum. Çizgi romanların kapak resimlerinde, genellikle kitabın içi hakkında küçük ip uçları veren, canlı renklerle boyanmış, hafiften ticari çizimler bulunur ve bu çizimler olayları şişirdikleri için okuru hayal kırıklığına uğratabilirler. Misal, Batman’in Bane’i “kırdığı” bir kapak resmi çok dikkat çekicidir, fakat çizgi romanı okuduğunuzda kapaktaki sahnenin hikayede yer almadığını görmeniz muhtemeldir. Batman: Noel ise bu tür oyunlara gerek duymayan “içi dışı bir” bir grafik roman. Tıpkı Joker GN’inki gibi mat, dokunduğunuzda rahatsızlık veren bir yüzeye sahip kapağın ön yüzünde vücut dilinden öfke akan Batman, açıldığında aynı resmin devamını oluşturan arka kapaktaysa Catwoman, Joker ve Superman’in anıt mezarları var. Karakterizasyonlar ve A Christmas Carol paralellikleri açısından, hikayede göreceklerimizi muştulayan çok sağlam bir konsept seçildiğini düşünüyorum. Aylar önce yayımlanan tanıtımda kullanılan parlak mavi rengin terk edilip, gri ve soluk mavi tonlarına geçilmesi de çok doğru bir karar olmuş. Hazır renkler demişken, Bermejo’nun dehşet çizimlerini renklendiren Barbara Ciardo’yu kutlamak gerekir, sanatçı uzun zamandır gördüğüm en özenli çalışmalardan birine imza atmış.

Lee Bermejo’nun Joker GN’daki çizimlerinin çok iyi olduğunu düşünüyorsanız, Joker’i çırak işi gibi gösteren Batman: Noel’in kusursuz çizgilerini henüz keşfetmemişsiniz demektir. Gotham'ın en gerçekçi, en gösterişli, en büyüleyici hallerini anlatan Batman: Noel’i alın, okuyun, sevdiklerinize armağan edin. Hatta sadece yakınlarınıza değil, gülümsemeye ihtiyacı olduğunu düşündüğünüz kasıntı hocanıza, empatiden bihaber patronunuza, size kötülüğü dokunmuş eski dostunuza…

Tabii insanların değişebileceklerine inanıyorsanız...

Batman #2

2011-12-02T15:16:00.001+02:00

"Beware the court of owls, that watches all the time, ruling Gotham from a shadow perch, behind granite and lime. They watch you at your hearth, they watch you in your bed, speak not a whispered word of them or they'll send the talon for your head."

Birds of Prey ve Batwoman gibi istisnaları dışarıda bırakırsak, Yeni 52’deki hiçbir Batman-ailesi dergisi hakkında yazacak kadar heyecanlanmadığım için son bir ayı ayak sesleri giderek daha şiddetli hissedilmeye başlanan The Dark Knight Rises haberleriyle ve Arkham City ile uğraşarak geçirdiysem de, kara şövalyenin çizgi roman sayfalarında başına gelenleri takip etmediğim düşünülmesin. Tony Daniel’ın elinde oyuncak olmuş Detective Comics, ya da David Finch’in açmayın dedeler kıvamındaki Batman The Dark Knight’ı üzerine yazılar yazıp, sinir harbi yaşamak gibi bir niyetim yok, ama okuru düşünmeye, teoriler üretmeye sevk eden serileri başıboş bırakacak değilim.

Scott Snyder ve Greg Capullo’nun Batman’i bunlardan biri.

Çoğu eleştirmenden tam puan alan Batman #1’in, iyi bir tanıtıcı olmaya çalışırken, birbirine karışmayan renklerle boyanmış, kendi içinde dağınık bir görüntü ortaya çıkardığını düşünüyorum. Açıkçası bu görüşümde de azınlıkta olmak beni şaşırtmıyor. Snyder ve Capullo’nun arasındaki kimya, okurun kafasında yarattığı Batman/Batman öyküsü profiline o kadar uyumlu elementlerden oluşuyor ki, senaryonun daha önce yirmi kez gördüğümüz sahnelerin bütünü olması rahatsız etmiyor. Aynı hadiseyi Jeph Loeb işlerinde de tespit edebilirsiniz. Kendinden öncekilerden ödünç aldığı fikirleri öyle güzel cilalar ki Loeb, Batman The Long Halloween’in başından belli olan sonu “şok edici” sıfatına layık görülürken, dağ fare doğurdu deyiminin Detective Comics’cesi Batman Hush, “en iyi Batman maceraları” listelerinde zirveyi zorlar.

Amaç okuru memnun etmekse, Scott Snyder’ın doğru yolda olduğunu söyleyebiliriz bu yüzden.

Batman #2, Bruce Wayne’in büyük babası Alan’ın şehirde bıraktığı eserlerden Wayne Kulesi’nin camından fırlatılmasıyla başlıyor. Biz kahramanımız nasıl kurtulacak diye merak ederken, 24 saat öncesine dönüyoruz. Batman geçen sayıda işlenen cinayeti araştırırken, “Bruce Wayne 24 saat içinde ölecek” mesajını hiç önemsemeden, tüm dikkatini kurbanın üzerinde Nightwing/Dick Grayson’ın DNA’sının bulunma sebebini anlamaya veriyor.

Buraya kadar her şey tamam. Beni rahatsız eden; ölüm tehdidi alan Bruce’un, Disney kuşları etrafında şarkı söyleyip dans ediyormuşçasına, önlem almadan Lincoln March ile halka açık bir kulede buluşmaya giderek hem kendini (dört-beş sayfa önce başının çaresine bakabileceğini söylemişken) hem de Lincoln’ü tehlikeye atmış olması (Spoiler Lincoln Bruce’u öldürmeye gelen suikastçı tarafından kötü yaralanıyor ve onu korumaya çalışan polis ölüyor Spoiler). Yıllardır Grant Morrison’ın kalemindeki çay içerken, karşısındaki adam gözlerini kırptığı an fincanları değiştirecek kadar planlı, programlı, paranoyak kara şövalyeye alıştığımdan, Bruce’un bu dikkatsiz ve düşüncesiz hareketini karakterin özüne ters buldum. DcNu’da Batman’in daha genç, daha tecrübesiz olmasıyla açıklanabilir belki?

Aranızda Lincoln March denen yeni karaktere inanan var mı? Tommy Elliot Version 2.0 değilse nedir bu adam? Çok iyi niyetli, über-duyarlı, temiz yüzlü politikacımıza bir de Bruce Wayne tadında trajik bir çocukluk verdiler, tam oldu. Kendisi ne zaman bir panelde belirse, kulaklarımda Elvis Presley’nin “You look like an angel, you talk like an angel, but you’re the devil in disguise” şarkısı çalıyor. Scott Snyder’ın Black Mirror’da sergilediği çizgi roman kalıplarına bağlılığı hala devam ediyorsa, Lincoln’ü Court of Owls’ın üyesi, lideri, piyonu, atıyorum terzisi, muhasebecisi olarak göreceğiz. Dileğim Scott Snyder’ın ters köşe yapması tabii. Eğer Lincoln “kötü” olmazsa, bu paragrafı büyük bir iştahla yiyeceğim.

Court of Owls mı dedim ben? Yok öyle bir örgüt. Batman var olduklarına inanmıyor. Batman yanılıyor olamaz. (Laf arasında, Dick’in Court of Owls ile kendisinin bile bilmediği bir ilişkisi olabilir, demedi demeyin.)

Sayının en iyi yazılmış karakteri bence Komiser Gordon’dı. Otopsi sırasında, Batman’e “Bruce Wayne’e polis koruması teklif ettim, ama reddetti. Sanırım sen ona göz kulak oluyorsun” deyişi, Gordon Batman’in Bruce Wayne olduğunu biliyor/bilmiyor muammasına Year One’ın finaline dokunmadan yoruma açık bir cevap getirdi. Ayrıca, otopsi sahnesinde Batman’in kullandığı “Photogrammetric Scanner”, çok iyi düşünülmüş yeni bir oyuncak. Snyder, James Bond tarzı havalı aletler yaratmaktaki yeteneğini daha önce Detective Comics’deki koşusunda da göstermişti.

Son olarak, Greg Capullo’nun illüstrasyonlarından bahsetmek istiyorum. Batman #2 gibi aksiyon ağırlıklı bir sayının altından kalkabilecek çok çizer yok piyasada. Batcycle kovalamacasındaki dinamizmi de, dövüş sahnelerindeki paniği de okura hissettirmede çok başarılı. Kişisel favorim; Spoiler Bruce’un kırık cam parçaları arasında göründüğü panel. Talon’un tekmesinin yarattığı baskı sayfaya daha güzel aktarılamazdı. Spoiler Çizer Greg Capullo, iki ileri bir geri giden Batman #2’nin gerçek yıldızı.

[Spoiler] TDKR Prolog İçin Hazır Mıyız? [Spoiler]

2011-11-30T11:07:00.002+02:00

The Dark Knight Rises’ın IMAX sinemalarında Mission Impossible: Ghost Protocol filminin öncesinde gösterilecek ilk 6 dakikasının içeriği artık sır değil: prolog Bane (Tom Hardy) ve adamlarının despot bir diktatöre suikast düzenlemek için uçak kaçırmasını konu edecek.

Total Film’in haberine göre, Saddam Hüseyin-vari lideri taşıyan uçağı kaçıran Bane, dikatörü öldürecek, fakat uçağı indirirken o kadar şanslı olamayacak. Uçak kazası nedeniyle edindiği yaraları iyileştirmek için bir dizi operasyon geçirecek olan Bane, boynunun aşağısında bir yara izi taşıyacak ve acı duymasını engelleyen bir maske takacak.

Aynı kaynak, uzun zamandır ortalıkta dolaşan Bane’in Ra’s Al Ghul tarafından League of Shadows için yetiştirildiği söylentisini doğruladı. Che Guevara/Jason Bourne’a benzetilen karakterin Bruce Wayne’in kötü bir yansıması olarak işleneceği (Spider-Man/Venom, Buffy/Faith, Xena/Callisto, Xavier/Magneto gibi…) ve görevinin League of Shadows’un mimlediği politikacıları öldürmek olacağı belirtildi.

2008 yapımı The Dark Knight da Joker odaklı görkemli bir banka soygunu sahnesiyle açılış yapmıştı.

EDIT: Bu girdiyi yayımladığımdan beri iki farklı prolog senaryosu internete sızdı. Birinde Bane'in orijini anlatılıyor (İzleyeceğimiz görüntülerin Hindistan'da gerçekleşen çekimlere ait olduğu tahmin ediliyor. League of Shadows ve Josh Pence'in adı geçmekte), diğerinde ise Heinz Field'da çekimleri yapılan Bane sahnesi işaret ediliyor. Bunlara haftalardır kulaktan kulağa dolaşan açılışın Batman ve Bane'in ilk karşılaşması üzerine olacağı ve taraflardan birinin sahneden sakat ayrılacağı söylentilerini ekleyin... Evet, dört tane nurtopu gibi olası prolog senaryomuz oldu.

Mission Impossible: Ghost Protocol ülkemizde 23 Aralık’ta gösterime girecek. TDKR proloğunun bize uğrayıp uğramayacağına dair henüz bir bilgi yok, böyle devam ederse ilerleyen günlerde İstinye Park AFM IMAX'e gidip yetkilileri sorguya çekeceğim. Batmobil hazır mı Alfred?

EMPIRE: Batman vs. Bane Round 2

2011-11-21T16:10:00.003+02:00

EMPIRE: Batman vs. Bane

2011-11-20T09:43:00.000+02:00

Empire dergisi, yeni sayısında The Dark Knight Rises'ın setine konuk oluyor. Christopher Nolan röportajına, promo resimlerine ve set görüntülerine yer verecek dergi, Batman ve Bane kapaklarını online oylamayla görücüye çıkardı.

And That's A Wrap!

2011-11-14T21:54:00.002+02:00

Christopher Nolan'ın Batman üçlemesinin son halkası The Dark Knight Rises'da Batarang'leri Bat-Mağara'ya kaldırma telaşı var. Batman ve Catwoman rollerinde karşımıza çıkacak Christian Bale ve Anne Hathaway'in son sahnelerini 12 Kasım'da çektikleri, John Blake adlı bir polisi canlandıracak Joseph Gordon-Levitt'in bugün de devam edecek olan New York setinde kalan tek yıldız isim olduğu rapor edildi. Mayıs ayından beri aralıksız devam eden çekimler noktalanınca, post-production süreci başlayacak.

The Dark Knight Rises'ın fragmanının 16 Aralık'ta gösterime girecek olan Sherlock Holmes: A Game of Shadows'a iliştirilmesi, filmin 6 dakikalık proloğunun ise Mission Impossible - Ghost Protocol'dan önce gösterilmesi bekleniyor.

New York setinden gelen müthiş Batman ve Bane fotoğrafları için "Devamı"na tıklamanız yeterli.

Batman Arkham City

2011-11-13T13:12:00.004+02:00

Oyun Türü: Action-adventure, beat 'em up, stealth

Geliştirici: Rocksteady Studios

Yayıncı: Warner Bros. Interactive Entertainment

Yönetmen: Sefton Hill

Yazar: Paul Dini

Çıkış Tarihi: Ekim 2011

Platform: Playstation 3, Microsoft Windows, Wii U, Xbox 360

Seslendirenler: Kevin Conroy (Batman), Grey DeLisle (Catwoman), Mark Hamill (Joker), Corey Burton (Hugo Strange), Troy Baker (Two Face), Nolan North (Penguin), Tara Strong (Harley Quinn), Wally Wingert (Riddler)

Arkham Tımarhanesinin eski müdürü Quincy Sharp, hastanede patlak veren ve Batman’in müdahalesiyle sonlanan olayların tüm kredisini üzerine almasının getirdiği halk desteğiyle belediye başkanı seçilir ve göreve gelir gelmez ilk icraatı Gotham şehrinin kenar mahallelerini satın alıp, bağımsız bir bölge haline getirmek olur. Etrafı devasa duvarlarla çevrilen bu bölge Arkham City ismini alır. Kağıt üzerinde, Arkham akıl hastanesi ve Blackgate hapishanesindeki suçlular Arkham City sınırları dahilinde diledikleri gibi hareket edebilecek ve kaçmaya teşebbüs etmedikleri sürece bir sorunla karşılaşmayacak, projenin “psikiyatr”ı olarak atanan Profesör Hugo Strange ve asayişi sağlamakla yükümlü Tyger adlı özel güvenlik şirketinin yardımlarıyla kontrol altında tutulacaklardır. Ateşle barutun yan yana durmayacağının bilimsel bir gerçek olmaktan çıkıp Sertab Erener şarkılarına malzeme oluşunu izlemiş olan bizler Joker, Penguin, Harley Quinn gibilerin kafalarına göre yaşadıkları bir mekanda Şirinler köyü huzuru ummanın, ateşi barutu boş verin, Atom bombasının, TNT’nin, şarbonun, kanserin bir arada bulunup da kimsenin ölmemesini beklemek kadar realiteden kopuk olduğunu bildiğimizden, ya Sharp'ın hayallerde yaşadığını ya da satır aralarında bambaşka olaylar döndüğünü fark edebiliyoruz, ama geç kalıyoruz. Hugo Strange, Protocol 10 programını çoktan harekete geçirmiş, Batman’in kim olduğunu öğrenmiş ve Bruce Wayne’i tutuklamış oluyor.

Gözlerimizi açtığımızda, bir hücrede ellerimiz kelepçeli bir şekilde buluyoruz kendimizi. Dövüş sanatları ustası, Gotham’ın en zengini, Kara Şövalye Batman’in ta kendisi olabiliriz, fakat Arkham City’de üzerinde kocaman kırmızı bir hedef tahtası taşıyan, güvenebileceği kimsesi olmayan, yapayalnız bir adamız. Aynı zamanda kaosa sürüklenen şehrin tek kurtarıcısıyız!

Bir haftadır herkes birilerine beni soruyor. Telefonumu çok gerekmedikçe (acil aramalar!) açmıyorum. Sosyal hayat bitmiş, bayram tatili olmasa okulda görenler olacak, şansa o da yok. Film/dizi izlemek yok, kitap okumak yok. Gözler hiç ayrılmamak üzere ekrana kilitlenmiş, parmaklar Joypad’in azizliğine uğrayıp şişip kızarmış, odak noktası tek: Batman Arkham City’i bitirmek! Aldığım günden beri gecem, gündüzüm Batman ile doldu.

Serinin önceki oyunu 2009 çıkışlı Batman Arkham Asylum’u o zamanki sistem gereksinimleri bilgisayarım tarafından karşılanamadığından bayağı rötarlı oynama şerefine nail olmamın acısını Arkham City’de çatır çatır bölüm atlayarak mı çıkarıyorum, ne yapıyorsam artık, oyunu çok içselleştirdim ve hayatımın bir parçası haline getirdim. Zerre pişman değilim orası başka! (Pikapta “Benim tek dostum PS3 konsolum” ve “Kız arkadaşım beni öldürecek.” sözlerine sahip anonim bir şarkı çalmaktadır, kimse üzerine alınmamaktadır tabii...) Şaka bir yana, Arkham City bu kadar insanı kendine bağlayan, bu kadar bağımlılık yapıcı bir oyun mu diye soracak olursanız, hiç duraksamadan “EVET!” diye bağırabilirim. Abartı yok, karşımızda duran oyun yılın en iyisi. (Tüh, birkaç ay sonra bir de Game of The Year Edition’ı almak gerekecek, görüyor musunuz siz şu işi?)

Eskiden ortalamanın üstündeki çizgi roman/film uyarlaması oyunlar için “bir uyarlama için iyi, bugüne dek yapılmış en iyi çizgi roman oyunlarından…” vb. kalıplar kullanılırdı. Ne zaman ki Rocksteady, Batman’e fanları cepte, bol para getirecek bir lisans gibi değil de başlı başına bir evren zihniyetiyle yaklaşıp, Arkham Asylum’u çıkardı, çıta o zaman yükseldi. Post-Arkham Asylum oyun aleminde X-Men Destiny ve Spider-Man: Edge of Time gibi çizgi roman temelli oyunların da mekanı teknoloji mağazalarının indirim sepetleri oldu. Nasıl Frank Miller’ın The Dark Knight Returns’ü “yetişkinlere yönelik grafik roman” formatının, Batman 1989 ve The Dark Knight “süper kahraman filmlerinin”, Batman The Animated Series “çizgi dizilerin” kilometre taşları sayılıyorsa, çizgi romandan uyarlama video oyunlarında benzer şiddette bir devrimi Arkham Asylum başlattı. Bu bağlamda, Kara Şövalye Batman’in bu dört medyaya birden hükmeden tek hayali karakter olduğunu da söyleyebiliriz. İtirazı olan ya şimdi konuşsun, ya da sonsuza kadar sussun!

Batman Arkham Asylum bize birinci sınıf bir çizgi roman oyunu modelini göstereli iki sene oluyor. Grant Morrison’ın “Arkham Asylum: A Serious House on Serious Earth” adlı eserine konu olan Joker önderliğindeki akıl hastalarının tımarhaneyi ele geçirmeleri meselesini genişleterek saatler sürecek bir oyun deneyimine dönüştüren Paul Dini, avucunun içi gibi bildiği Batman evrenini senaryolaştırabilecek en yetkin kişilerin başında geliyordu. Rocksteady, elindeki markaya verdikleri değeri Paul Dini gibi bir isimle çalışarak en baştan belli etmişti zaten, Mark Hamill ve Kevin Conroy gibi seslendirme sanatçılarını yanlarına çekmeleri işin kaymağı oldu. Batman Arkham Asylum, dünya çapında 4.3 milyon kopya sattı, ödülleri kaptı, hem eleştirmenleri hem de hayranları mutlu etti. Hal böyle olunca gözler, oyunun devamına çevrildi. Biliyorsunuz, çok iyi bir başlangıç yapmışsanız sequel zor zanaattir. Yapacağınız iş mutlaka über-klişe yılbaşı karikatürlerindeki gibi “yeni geldi, eskinin esamesi okunmuyor” dedirtmelidir, yoksa ilkinin altında ezilmeye mahkum olur.

Arkham City, abisinin gölgesinde kalan başarısız devam oyunlarından olmayacağını aylar önceki dudak uçuklatan CGI fragmanında müjdelemişti. Batman’in Tyger guard’larını tek tek hakladığı, Hugo Strange’in sonunda “Bruce Wayne” e seslendiği o şaheser fragmandan sonra, Rocksteady bombaları ardı ardına patlatmaya başladı: Joker, Harley Quinn, Riddler, Poison Ivy gibi geçen oyunun baş kötülerinden başka, çizgi romanlardaki çok önemli karakterler Mr. Freeze, Talia Al Ghul, Penguin, Two Face ve Deadshot, Hush, Calendar Man gibi az bilinen tehlikelerin oyunda yer alacakları duyuruldu. Catwoman’ın playable olacağı ise 40 gün 40 gece havai fişek gösterileriyle kutlanacak bir haberdi. (Kutlandı da!)

Siz de benim gibi Arkham Asylum’ı hatmettiyseniz, Arkham City’de nelerle karşılaşacağınızı az çok biliyorsunuz. Sürükleyici bir senaryo, eşsiz bir atmosfer (Gotham şehri bu, boru mu?) oynayanı hiç yormayan kontroller, birbirinden havalı araçlar, şeytana pabucunu ters giydirecek düşmanlar, harika müzikler, on numara seslendirme… İlk oyuna ek olarak, beş kat daha büyük bir alan, ana görevleri aratmayan yan görevler, daha serbest bir ilerleyiş, Batman, Robin ve Catwoman karakterlerinin ikonik kostümlerini içeren skin’ler… Oyuncunun havaya girmesi için ne lazımsa yapılmış.

Mekanikler de görseller de Rocksteady’nin iki yılda kaydettiği gelişimi gözler önüne seriyor. Gotham’da dolaşırken, şöyle sırf keyif için yüksek bir binanın tepesine çıkıp, manzarayı izlemek isteyebiliyorsunuz. Arkham Asylum’un klostrofobik hissiyatı, Arkham City’de başınıza her türlü belanın gelebileceği tekinsiz sokaklarla yer değiştirmiş. Şehir tasarlanırken Monarch sineması gibi “hatırası olan” mekanlar hiç atlanmamış.

Paul Dini’nin kaleme aldığı senaryo Doug Moench’in Prey’inden izler taşıyor olsa da, Arkham City’e Prey adaptasyonu dersek ayıp ederiz. Diyelim hikayenin 10 katlı bir iskeleti var, Moench’in hikayesi olsa olsa 1. katını oluşturur. Keşmekeş içindeki Arkham şehrinde sessiz sakin tek köşe bulmak mümkün değil çünkü. Bruce Wayne olarak, Penguin’in ellerinden (süzgeçlerinden?) kurtulup, takım elbiselerle binalara tırmanmamızla başlayan oyunda, Alfred’in Batman kostümünü roketimsi bir cisimle bize ulaştırmasıyla introyu atlıyor, kostümü giyer giymez, oyunun başında Two Face’e yakalanan Catwoman’ın Solomon Wayne Courthouse’da idam edilmek üzere olduğunu öğreniyoruz. Haliyle ilk görevimiz de Catwoman’ı kurtarmak oluyor. Kısa sürede Joker ve Harley’nin gündemindeki çok ciddi bir meseleye zorla dahil olmamız, sonra da Penguin ve Mr. Freeze’in arasına girmemiz isteniyor bizden. Bütün oyunu anlattın demeyin, bunlar hep ısınma turları!

Arkham City, spesifik bir başı ve sonu olmasına rağmen tamamen düz bir çizgide ilerlemeyen bir oyun. Haritamızda yeşil ünlem işaretleriyle gösterilen ana görevlerimizin yanında mavilerle simgelenen, ve ne zaman yapacağımıza bizim karar verdiğimiz yan görevlerimiz var ve bence bu yenilik Arkham City’i, Arkham Asylum’dan ayıran ve oyunu eğlenceli kılan en büyük unsur. Mesela, Penguin’i durdurmak için Iceberg Lounge’a doğru yola çıkmışız, hedefe kitlenmişiz, bu tipsiz aristokrat eskisini top yapıp tek kale maç oynayacağız, bir anda, dayak yiyen bir politikacının yardım çığlıklarını duyuyoruz. Doğal olarak kayıtsız kalamıyor, gidip adamcağızı kurarıyoruz. Bu esnada “görevi tamamla, puanı kazan” monotonluğundan kopan oyuncu kendini ciddi ciddi Batman gibi hissetmeye başlıyor. Örnek olarak dayak yiyen politikacıyı verdim ama yanlış anlaşılmasın, Arkham City’deki yan görevlerin çoğu son derece çetrefilli. Deadshot’ın silahından çıkan kurşunun yönünü izleyip, adım adım katile yaklaşıyoruz. Mr. Zsaz’in telefonlarını açıp, feleğin çemberinden geçmiş, dönmüş, bir daha geçmiş Catwoman’ı bile ürkütebilecek psikopatlıktaki bu adamın yeni bir cinayet işlemesini önlemeye çalışıyoruz.

Profesör Hugo Strange, Arkham şehrinin mimari gibi görünse de, varlığını her an hissettiğimiz düşman tartışmasız Riddler oluyor. Riddler’ın trophy’leri hiç bakmadığımız yerlerde, kuytularda, elektrikli kafeslerde gizleniyor ve biz onları toplamak adına nadiren bir düğmeye basarken, çoğu zaman kafamızı kullanıp, soru işaretlerini açacak mekanizmayı çözmeye kasıyoruz. Benim gibi hafif tembel, ve karakterleri görmek için sabırsızlanan biriyseniz, Riddler’ın bilmecelerinden çekeceğiniz var! Oyunda aşırı yer kaplayan Riddler bilmeceleri, rehineleri kurtarmamızı gerektiren görevlere dönüştüğünde eğlence katlanıyor.

Oyuncaklarımız yine en büyük yardımcılarımız. Arkham Asylum’da elde ettiğimiz Batarang, Sonic Batarang, Remote Control Batarang, Explosive Gel, Line Launcher, Batclaw, Cryptographic Sequencer araçları, oyunun başından bize verilmiş oluyor. İlerledikçe yeni aletler kazanıyoruz. Yeni oyundaki Mr. Freeze marka dondurucu silah açık ara gözdem oldu. Kalabalık dövüşlerde tek tuşla bir thug’ı buzla kaplayıp, tek tuşla “Ice Smash Takedown” yapmak hem çok pratik, hem de acayip haz veriyor. Gargoyle’ların tepesinde saklanıp, adamları sessiz sedasız haklama sekansları yine bolca var, ve hala ilk günkü kadar zevkli. Dövüş demişken, Batman’in kavga hareketlerinde büyük değişiklikler aramayın. Kara şövalyenin, Arkham Asylum’dan sonra öğrendiği üç-beş yeni hareket var ama en sık kullandığımız teknikler aynı gibi. Unutmadan, ilk oyunda oldukça pasif kaldığımız ve cutscene’lerle idare ettiğimiz boss dövüşlerinde burada daha etkiliyiz. Joker’in ağzının ortasına okkalı yumruklar atabiliyoruz (Yay!)

Gelelim Catwoman’a… Parayla satılan bir DLC olan ve Arkham City’nin standart versiyonlarında bulunmayan Catwoman bölümleri senaryonun yüzde 10’unu oluşturuyor. Arkham City’nin bendeki kopyası Collector’s Edition olduğu için (havam batsın!) Catwoman kendiliğinden geldi, çok da iyi etti. Batman’in hantal tarzının yanında kat kat çevik kalan Catwoman ile sokaklarda dolaşmak inanılmaz eğlenceli. Gideceğimiz yere parendeler atarak, ya da kırbacımızı Spider-Man’in ağı gibi kullanarak hızlıca ulaşmak mümkün.

Oyunun tek interaktif kısmı da Catwoman’ın 3.bölümünde yer alıyor. Selina, olayların gidişatını etkileyecek bir karar vermek zorunda kalıyor. Bu öyle bir karar ki, vicdan/açgözlülük arasında galip gelen olgu daha oyunun yarısındayken sizi End Titles’a götürebilir.

Ana hikayeyi Normal veya Hard seviyelerinde tamamladığınızda ekstralar açılıyor ve şenlik başlıyor. New Game Plus seçeneğinde, oyunu en baştan tüm araçlarla ve güncellemelerle bir daha oynayabiliyor, ya da DLC skin’lerle karakterinizi başka bir kostüm giyerken görebiliyorsunuz. Kişisel favorim elbette ki The Dark Knight Returns Batman skin’i. (badass!) DKR kostümünün içindeyken daha ağır, daha özgüvenli oluyor, yakaladığınızı affetmiyorsunuz. Batman’in oyunda kullanabileceğiniz altı skin’i daha var: Animated, Earth One, 70s, Year One, Sinestro Corps ve Batman Beyond. Catwoman’ın Animated skin’i ise hayatımda gördüğüm en tatlı oyun kahramanı olabilir, evet sanırım öyle!

Arkham City’nin eleştirilecek bir yanı neredeyse yok. İlla kusur bulacak olsam yüzde 100 yapmaya çalışırken Riddler’ın bulmacalarının kimi zaman bitmeyecekmiş gibi geldiğini, bazı repliklerin de klişe sayılabileceğini söyleyebilirim. Batman ve Joker diyalogları süper yazılmış (Spoiler: Aklımda kalanlar içinde Joker’in, Batman’in maskesini çıkarıp kim olduğunu öğrenmeye çalışan Harley Quinn’e “No one’s who you think they are, my dear. Why spoil the fun?” deyişi efsaneydi.) diğer karakterler için daha yaratıcı replikler düşünülebilirdi. Tabii Dini, senaryoyu, twist’leri, görevleri/görevcikleri kusursuza yakın kotardığı için o kadarını affediyoruz, Poison Ivy’nin acı çeken bitkilerinden dem vurmasına ses etmiyoruz. Olur öyle.

Tiryakilik yaratan Batman Arkham City, konusuyla, challenge’larıyla, Catwoman bölümleriyle uykunuzun en büyük düşmanı olacak. Siz de yolda yürürken etrafa “Dedective Mode”da bakmak, kafanızı bozanlara “Inverted Takedown” yapmak isteyeceksiniz. Rocksteady Arkham serisinin üçüncüsünü piyasaya sürene kadar, en iyisi bu. Vakit kaybetmeden alın, oynayın. Yılın oyun olayını kaçırmayın.

When All Hell Breaks Loose

2011-11-07T19:18:00.001+02:00

Gotham Gotham olalı böyle çatışma görmedi! The Dark Knight Rises'ın New York setinden nefes kesen görüntüler:

Year One: Çizgi Roman Vs. Animasyon

2011-11-05T11:50:00.002+02:00

"Sadece sinemayla iniltili olarak gördüğümüz takdirde çizgi romanlar hareket etmeyen filmlerden fazlası olamazlar."

Yapıtlarını özellikle beyaz perdeye uyarlanamayacak şekilde kaleme alan üstat Alan Moore'a ait bu sözü, çizgi romanın kıyametinin ayak sesleri olarak kabul edebilirsiniz. Hayır, şimdi size Yeni Dünya Düzeni'ni, Illuminati'yi, Marduk'u anlatmayacağım, basbayağı bir mecranın tükenişinden bahsedeceğim. Tabii "Kahramanlarımız elden gidiyor!" diye bağırarak bir sağa bir sola kaçışmamızı ya da bir kurtarıcı için dua etmeye başlamamızı gerektirecek bir vahamet yok ortada, ama çizgi roman evrim/yok oluş şıklarından birini işaretleme zorunluluğuyla baş başa artık. Sektörün iki devi Marvel ve DC'nin, bitmek tükenmek bilmeyen manevralarla (rebootlar, karakterleri öldürüp geri döndürme numaraları, sansasyonel karakterler vb.) okurun ilgisini canlı tutmaya çalıştıkları ama çok da başarı gösteremedikleri sır değil. Günümüzde çizgi roman sınırlı bir kesimin (biz bunlara geek diyoruz. Şekil A: ben) takip ettiği bir yazın türü. İnsanların büyük çoğunluğu çizgi roman okumuyor. Kitapçılarda raflar çoğaldı, karakterler tanınıyor, Hadise bile Süpermen'i şarkı yaptı diye seviniyorsanız Hoz Comics'in çıkardığı Iron Man Extremis'in kaç adet sattığına bir bakın derim. Çizgi karakterlere (süper kahramanlara diyelim) ilgi var, bu doğru, fakat ilginin büyük bir yüzdesinin sinema uyarlamaları, çizgi diziler ve bilgisayar oyunlarına dağıldığını göz ardı edemeyiz. Evrim/yok oluş seçenekleri tam da burada önem kazanıyor, zira çizgi romanlara burun kıvıran milyonların bir X-Men filmi gösterime girer girmez sinemalara doluşup, patlamış mısır ve Frigo'yla beraber biz geeklerin senelerdir damardan aldığı keyfi .rar'lanmış haliyle yutacaklarını bilen şirketler de haklı olarak filmleri arka arkaya patlatmaya devam ediyorlar. Süper kahraman filmlerinin ölüsü 100 milyondan fazla hasılat getirirken, aylık dergiler 100 bini görünce zafer kazanmış sayılıyorlar. Alan Moore'un söylediklerinin ışığında hareket edersek, günün birinde çizgi roman formatının miadını doldurup, yerini filmlere/animasyon filmlerine/motion comic'lere veya henüz keşfedilmemiş başka bir türe bırakacağı kehanetinde bulunabiliriz gayet. Biz o günleri görür müyüz, herhalde göremeyiz ama bunun bir önemi yok.

Konuyla bağlantılı olarak, size son 1 ay içinde piyasaya çıkmış üç Batman ürünü, ve satış rakamlarını yazacağım. Siz hangisi hangisine ait tahmin etmeye çalışın (Kopya çekmek yasak):

- Batman Arkham City (oyun)

- Batman #1 (çizgi roman)

- Batman Year One (animasyon filmi)

Satış rakamları:

- 200.000

- 5.000.000

- 1.000.000

Ve cevaplar geliyor:

Arkham City 5.000.000, Year One 1.000.000 ve Batman #1 200.000 kopya sattı.

Dahası var. Bilgisayar oyunu o satışa bir haftadan kısa zamanda ulaştı, animasyon ise herkesin bildiği bir öykünün birebir uyarlaması olduğu halde, özel bir çabaya, reklama gerek duymadan seyircisini buldu.

Madalyonun öteki yüzündeyse 72 yıl sonra gerçekleşen bir olay, yeni devri başlatma iddiasıyla gelen bir "ilk sayı" duruyor. Black Mirror ile sıkı bir fan kitlesi edinmiş Scott Snyder'ın yazdığı, Spawn'ın süperstar çizeri Greg Capullo'nun resmettiği bir ilk sayı. Kapağında ve ön izleme sayfalarında Batman'in tüm düşmanlarına yer veren bir ilk sayı.

Yorumu size bırakıyorum.

Esas sorulara geçeyim: Batman Year One'a kafadan girmek varken neden yazıya istatistiklerle başladım? Neden yok yere Nostradamus oldum?

WB Animation'ın son direct-to-dvd/Bluray animasyon filmi Batman Year One'ı izlerken Moore babanın alıntıladığım o sözü kulaklarımda çınlayıp durdu. Frank Miller'ın 1988 yılında yazdığı, Batman'in modern çağını başlatan, tüm zamanların en büyük çizgi roman hikayelerinden biri sayılan Year One'ın panellerinin teker teker ekranda akmalarına tanık oldukça hem gelecek yıl iki bölüm halinde animasyona dönüşecek The Dark Knight Returns için endişe duydum, hem de gelişen teknolojiyle birlikte çizgi film yapmanın basit ve ucuz bir yolu bulunduğunda çizgi romanlar için bir tehdit unsuru oluşturacağını fark ettim. Tıpkısının aynısının (aynen öyle) animasyonu yapılınca kaynak eser "hareketsiz film" olabililiyor ancak.

Açık konuşayım, bir çizgi romanı panel panel, diyalog diyalog uyarlamayı anlamsız ve gereksiz buluyorum. Richard Donner 1978'de ilk Superman filmini çekerken Action Comics #1'i olduğu gibi senaryolaştırmamışsa, Tim Burton Batman'inde Detective Comics #27'yi noktasına virgülüne almamışsa, Christopher Nolan The Dark Knight'ta The Long Halloween okuyanları deja vu'dan deja vu'ya itmemişse, görsel anlatımlarından dolayı sıkça karşılaştırılan bu iki türün aslında birbirinden çok farklı olmalarındandır bence. İyi bir çizgi romanın iyi bir filme, iyi bir filmin iyi bir çizgi romana dönüşebileceğinin garantisini kim verebilir? İşler o kadar kolay yürüseydi, herkes en popüler kahramanın en çok satan, en çok beğenilen sayısını alır, beyaz perdeye aktarır, voleyi vururdu. Ne ala memleket!

Batman Year One, bir zamanlar Batman The Animated Series, Batman Beyond, Justice League Unlimited gibi biçim ve içerik olarak orijinallik kokan çizgi serilerin arkasındaki WB Animation'ın son yıllardaki tutmuş hikayeleri animasyona dönüştürme takıntısını gelebileceği en ileri seviyeye taşımış. Daha önce Superman/Batman Public Enemies, Superman/Batman: Apocalypse, Justice League: Crisis on Two Earths'de de aynı formül uygulandı, ama Year One o kadar değiştirilmemiş, kitaba o kadar sadık kalmış ki, izlediğinizin bir film mi motion comic mi olduğunu anlayamıyorsunuz. Year One'da çizgi romandan farklı olarak Bruce/Selina dövüşü uzatılmış (1 dakika belki?), Batman Harvey Dent'in masasının altında değil de perdenin arkasında saklanıyor, Gotham'da yaşayan muhabirlerin hepsi Vicki Vale bünyesinde birleşmiş. Aşağı yukarı tüm değişiklikler bunlar. Çizgi romanı okumakla animasyonu izlemek arasında neredeyse hiç fark yok yani.

Değiştirilmemiş olmasına rağmen de çizgi romanın onda biri kadar etkileyici değil malesef Batman Year One. Ne demiştik? İyi bir çizgi roman = iyi bir film değil!

Halbuki aynı senaryoyu biz daha önce iki filmde izledik: 1993 yapımı Batman Mask of The Phantasm da, 2005 tarihli Batman Begins de, Frank Miller'ın bu ölümsüz eserinden beslenen, ama fotokopi çekmeye çalışmayan işlerdi. İkisi de Batman hayranlarının unutulmazları arasında. İkisi de efsane.

Hikaye hakkında yazılabilecek ne varsa daha önce Y1 inceleme yazısında yazdığım için, filmin teknik yanlarına bakmak zorundayız. (Emmy ödüllerinin Arts & Sciences dalları gibi yani. Hani şu kazananlarını kimsenin merak etmediği kategoriler :))

Çizimlerden başlayalım. Karakter dizaynları ve renkler David Mazzuchelli'nin kitaptaki resimleriyle örtüşüyor. Gözlerin beyaz yerine eski Hanna Barbera yapımlarındaki gibi ten rengine boyanması hayranların tepkisini çekti ama ben fazla takılmadım o ayrıntıya. Beni açmayan, karakterlerin hareketlerinde hissedilen anime tesiriydi. Son dönem DC çizgi filmlerinde Japon animasyonuna doğru bir eğilim söz konusu , bu durum Year One'da belirgin bir hale gelmiş. Öte taraftan, genellikle çok kötü bulduğum taşıtları CGI ile yapma olayı bu filmde gayet güzel kotarılmış.

Müzikler bana bazen Shirley Walker'ın Batman TAS'daki score'larını hatırlattı. Benim en çok beğendiğim, Bruce'un penceresinden yarasa girdiği sırada çalan müzik oldu. Selina ilk defa Catwoman kostümü giyerken tınlayan yaylılarla da bestecimiz Batman Returns'de çalan Cat Suite'e ufak bir gönderme yapmış. (Helaaal!) Çok akılda kalıcı olmasalar da, müziklerin sağlam olduğunu söylemek mümkün.

Seslendirme sanatçılarına gelirsek, voice director Andrea Romano, bir çok projede birlikte çalıştığı seslendirme sanatçıları ekibinin dışına çıkıp, televizyon ünlülerinden bir kadro kurmayı tercih etmiş. Jim Gordon rolündeki Bryan Cranston çok doğru seçim. Hikayenin baş kahramanı olarak izleyiciye kendini kabul ettirmede hiç zorlanmıyor. Gary Oldman'ı, Bob Hastings'i aratmıyor.

Bruce Wayne/Batman'i seslendiren Ben McKenzie ise en baştan beri şüpheyle yaklaştığım bir isimdi ve sağ olsun beni şaşırtmadı. Film boyunca ha düzeldi ha düzelecek umuduyla acayip tutuk ve cansız bir Batman izletti bize. Çizgi roman sayfalarında bile insanın tüylerini diken diken eden "Ladies. Gentlemen. You have eaten well. You've eaten Gotham's wealth. Its spirit. Your feast is nearly over. From this moment on -- none of you are safe." gibi kral replikler sıradanlığın eşiğindeydi. "Omen" sahnesinin sonundaki "I shall become a bat" kısmı filmde yer almıyordu. Kağıt üzerinde çok havalı duran repliğin, McKenzie'nin sesinden komik geldiği için kesildiğini tahmin ediyorum :) Kısacası Ben McKenzie, Frank Miller'ın Batman'inin altında ezildi.

Eliza Dushku'yla bir hukukumuz (!) var, kendisini Selina Kyle/Catwoman rolünde çok başarılı bulmadığımı söylersem bana kızmaz umarım :) Ses tonu olarak karaktere uygun, Andrea Romano'nun yerinde bir casting yaptığını söyleyebiliriz ama kızın replikleri pek taşıyamadığı ortadaydı. Year One DVD'sinde yer alan Catwoman kısa filminde Dushku daha iyiydi çok şükür, onu da başka bir yazıda anlatırım. Biricik Starbuck'ımız Katee Sackhoff ise Sarah Essen olarak gayet inandırıcı, yalın ve karizmatikti.

Year One ile ilgili internette yazan yorumlara göz attım azıcık ve çizgi romanı okumayanların animasyona bayıldıklarını (Öyle değil o oğlum, siz aslında Miller'ın senaryosunu sevdiniz!), çizgi romanı ezbere bilenlerinse tekdüze bulduklarını gözlemledim. Year One hikaye itibariyle sinema/animasyon uyarlamaları için ideal, fakat yapı olarak pek öyle değil kanaatimce. Hızlı akan sahnelerle 1 yıl 1 saate sığdırılınca, ortaya bir televizyon dizisinin kolaj bölümü havasında bir sonuç çıkmış. İzlenmeyecek kadar kötü mü? Değil tabi ki. Neden? çünkü malzeme iyi.

Batman Year One grafik romanı hardcover'ıyla, tpb'iyle, İngilizcesiyle, Türkçesiyle çılgınlar gibi okunmayı beklerken, aslının gölgesi olabilen animasyon filmini yalnızca çizgi roman okumayı sevmeyenlere öneriyorum. Frank Miller'ın diyalog yazımındaki ustalığından mahrum kalmasınlar, Bruce Wayne'in Batman'e dönüşümüne şahit olsunlar, doğrusuyla yanlışıyla dört dörtlük bir kurgusal karakter olan Jim Gordon'la tanışsınlar, ve hepsinden çok, karanlık bir gelecekte (V For Vendetta'daki gibi örneğin!) "Year One'ın kitabı çıkmış." demesinler diye :)

Dünden Bugüne Batman Oyunları

2011-11-01T15:19:00.017+02:00

Şu anda birileri Batman: Arkham City'de The Dark Knight Returns skin'ine bürünmüş, Gotham'ın karanlık sokaklarında ne kadar ipsiz sapsız punk varsa dayak manyağı yapıyor, birileri Dr. Hugo Strange'e sövüyor, birileri değişik kamera açılarından Catwoman'ın araç ve gereçlerine zoom yapma derdinde, birileriyse çoktan oyunu bitirmiş, 8-9-10 üçlüsünden en uygun bulduğu puanı yapıştırmış, yetmezmiş gibi bir üst zorluk derecesinden tekrar başlıyor oynamaya. Şimdiden 5 milyona yakın satan Arkham City, oyun severlere kendilerini Batman gibi hissetmeleri için gerekli ne varsa bir arada sunuyor: olağanüstü grafikler, gaza getirici müzikler, birinci sınıf seslendirme... Pacman'li, Tetris'li Karanlık Zamanlar'dan başlayıp, Call of Duty'li, Battefield'lı, Portal'lı 2010'lara uzanan macerasında Kara Şövalye düşe kalka da olsa ("Neden düşeriz Bruce?") çizgi roman/film uyarlaması oyunların lanetini ortadan kaldırmayı başardı. Oyun camiasına bundan 25 yıl önce, koca kafalı, tombul, Marioesk bir imajla dalan Batman'i flashback tüneline sokalım, kayda değer oyunlarını gözden geçirip, kahramanımız nereden nereye gelmiş hatırlayalım.

BATMAN(1986)

Robocop, Rambo, Cobra, Addams Family, Jurassic Park gibi filmlerin lisanslarıyla almış yürümüş olan, 80'li yılların en büyük oyun şirketi Ocean Software'in piyasaya çıkardığı Batman, checkpoint system'a sahip en eski 3D oyunlardan biri (belki de en eskisi). Batman karakterinin küçücük fıçıcık, içi dolu turşucuk bir Adam West klonu olduğu oyunda amacımız Robin'i kurtarmak. Bu uğurda durmadan izometrik odalara girip önümüze çıkan The Simpsons'ın Treehouse of Horror bölümlerindeki uzaylılara benzeyen düşmanlarla kapışıyoruz.

Çıktığı günlerde çok iyi eleştiriler alan oyun, bugünün gigabyte'lar tutan, görselleri fotoğraflardan farksız oyunlarının yanında çok gülünç kalıyor takdir edersiniz. Tomaz Kac de böyle düşünüyor olacak ki, bu nostaljik oyunun şeker gibi bir remake'ini yapmış. Batman oyunun resmi olmayan bu yeni versiyonunu merak ediyorsanız Retrospec'e bir uğrayın derim.

Batman The Caped Crusader (1988)

Ocean Software hızını alamamış, ilk oyundan 2 yıl sonra bir Batman oyunu daha piyasaya sürmüş. Comics lisansının ekmeğini yese de, 1960'lar TV dizisi tadında olan ilk oyundan farklı olarak bu kez sapına kadar çizgi roman Batman'i karşımızda var hem de.

2 bölümden oluşan bir arcade adventure olan The Caped Crusader'da, yarasa adam Joker ve Penguin ile karşı karşıya geliyor. Çizgi roman sayfalarını andıran paneller zamanının ilerisinde. Oyunun aldığı puanlar çok yüksek.

Batman (1989)

1989 Batman'in yılıdır. Tim Burton'ın sinemaya taşıdığı kara şövalye çocuklar ve gençler arasında bir fenomen olur. Oyuncaklar ve oyunlarının da önü alınamaz. Sunsoft firmasının kotardığı SNES oyunu Batman, Batmania'nın video oyunları dünyasındaki ilk yansımasıdır. Filmin senaryosunun şaşırtıcı ekstra karakterlerle süslendiği bu platform oyununda 5 level mevcut: Gotham City Streets (Final boss rolünde sürpriz bir isim, Killer Moth var!), AXIS Chemical Factory (Filmde Jack Napier'ın ölüp, Joker'in doğduğu yer. Oyunumuzda Machine Intelligence System ile savaşıyoruz), Underground Conduit (Sürpriz boss: Electrocutioner), Laboratuary Ruins ve Gotham Cathedral (Müdür kim? Firebug!). Son level'da Joker ile karşılaşıyoruz.

Her level öncesi filmden cutscene'ler izleten oyunda kahramanımız Batarang, Spear Gun ve Dirk silahlarını kullanabiliyor. Komiser Gordon ve Vicki Vale de yan karakterlerimiz.

1990 yılına geldiğimizde hiçbir alt başlığa gerek duymadan BATMAN etiketiyle piyasaya çıkan bir çok oyun görüyoruz. Hemen hepsi Tim Burton'ın filminin senaryosunu takip ediyor. Sunsoft ve Numega'nın ürettiği Sega Mega Drive ve Atari versiyonları gayet güzel. Ayrıca 1992 yılında Batman oyununa bir de devam hikayesi yapılmış: Return of The Joker (veya Sega Genesis'deki adıyla Revenge of The Joker)

Batman Returns (1992)

Yine bir film uyarlaması olan ve yine bir çok platformda karşımıza çıkan Batman Returns, Batman oyunları arasında bir dönüm noktası denebilir. Özellikle SNES versiyonu, grafiklerinin -elbette döneme göre- güzelliği, müziği kullanımı ve oynanabilirliğiyle önceki oyunlardan bir kaç gömlek üstün. Oyunu çıktıktan yıllar sonra bilgisayarda bitirmiş bir oyunsever, aynı zamanda favori Batman filmi Batman Returns olan bir fan olarak, Batman Returns'ün filmin ruhunu çok iyi yansıttığını söyleyebilirim. Sırf Michelle Pfeiffer'ın Catwoman'ının yer aldığı Game Over ekranını görebilmek için mahsuscuktan yenilmişliğim bile vardır hani, hehe.

Beat 'em Up türündeki Batman Returns'de, Penguin'in yönettiği Red Triangle çetesinin ucubelerini pataklamakla yükümlüyüz. Beşinci level'da Batmobile'i kullanıyoruz ve mutlu oluyoruz. Çok olumlu eleştiriler alan Batman Returns'ün tek üzücü yanı filmdeki Batman/Catwoman/Shreck'li final sahnesine yer vermemesi, onun da "oynanacak" bir tarafı olmadığı için dert etmemek lazım.

Batman The Animated Series (1993)

Sıradaki oyunun bendeki yeri apayrı. Nedeniyse 4-5 yıl gecikmeyle de olsa oynadığım ilk Batman oyunu olması. "Kasetli Gameboy"un siyah beyaz efsanesi Batman The Animated Series, adaşı çizgi film gibi, Kara Şövalye'yi en büyük düşmanlarıyla çarpıştırıyor. Platform türündeki Batman TAS'de 5 level var. Joker, Scarecrow, Mr. Freeze, Catwoman, Poison Ivy, Riddler ve Penguin gibi Rogues Gallery'nin en azılıları ilk defa 32 kısım tekmili birden bir Batman oyununda yer alıyorlar. Kendi adıma, Mr. Freeze'li bölümün çok zor olduğunu söyleyebilirim. Boss fight'a gelene kadar geçmem gereken üçüncü sınıf buz adamların Batman'i kolayca dondurmaları ve Batman'in buz kütlelerini kıramadığı her saniye bir canının gitmesi deli ederdi beni. Bir bölüm bitip, diğeri başlarken çıkan "ara sıcak" (çok sıcak!) Catwoman'a da el kaldırmaya kıyamazdım (Evet, burası yazarın Catwoman'a aşık olduğunun anlaşıldığı kısım :))

Batman The Animated Series'in ilgi çekici yanlarından bir diğeri de bazı bölümlerde Robin'i de kontrol edebilmemiz.

P.S.: Danny Elfman'ın muhteşem müziklerinin Gameboy'da nasıl kakafoniye dönüşebileceğine tanık olmak isterseniz, bu oyuna bir 5 dakikanızı vermelisiniz.

The Adventures of Batman and Robin (1994)

Aslına bakarsanız yazıya başlamadan önce zihnimde "Arkham Asylum'dan önce bu memlekete adam gibi bir Batman oyunu gelmedi!" gibi bir düşünce vardı ama liste ilerleyip, ben eski oyunların rom'larıyla haşır neşir oldukça 90'ların başındaki film ve BTAS uyarlaması oyunların bazılarının taş gibi olduklarını fark ettim. Tuhaf.

Konami'nin geliştirdiği The Adventures of Batman and Robin, çizgi filmin rüzgarını çok doğru bir yönde kullanan bir oyun. Joker, Poison Ivy, Two Face, Riddler, Catwoman, Scarecrow, Harley Quinn, Man-Bat, Rupert Thorne, Clayface gibi kötülerin yanı sıra Komiser Gordon, Alfred, Harvey Bullock, Barbara Gordon (henüz Batgirl değil) ve Summer Gleeson gibi yardımcı karakterlere de yer vererek birkaç sene önceki oyunlarda bir-iki düşmanla yetinmek zorunda olan hayranları zevkten zevke koşturmuş adamlar.

Oyunun Sega CD versiyonunundaki animasyon sekansları birleştirildiğinde (toplam 16 dakika!) Batman The Animated Series hayranlarının "kayıp bölüm" olarak kabul ettikleri bir çizgi filme dönüşüyor. Oyunun seslendirme kadrosundaysa kimi ararsanız var, Kevin Conroy, Mark Hamill, Arleen Sorkin, Diane Pershing...

The Adventures of Batman and Robin'in türevlerine göre oldukça zor olduğunu da belirtmekte yarar var, bitirene kadar resmen çatlıyorsunuz.

BTAS ve Batman Beyond evreninde geçen Chaos In Gotham ve Batman Beyond: Return of The Joker gibi oyunlar da yakın tarzdaki fena sayılmayacak denemelerden.

Batman Forever (1995)

Probe Entertainment'ın geliştirdiği Batman Forever, Joel Schumacher'ın ilk Batman filminin konusunu takip ediyor: Batman ve Robin, Gotham sakinlerinin sırlarını çalmak isteyen Two Face ve Riddler'a karşı güçlerini birleştirirler. Bir beat 'em up klişesi olan oyunda, henchmen bolluğundan geçilmiyor.

Pek tutmayan oyunun en büyük eksisi yükleme problemleri. 16-bit oyunlarda görmeye alışkın olmadığımız kadar sık belirip duran Hold On (Lütfen bekleyiniz...Lütfen bekleyiniz...Şimdi karşıya geçebilirsiniz!) yazısı oyun deneyiminizi işkenceye dönüştürebiliyor. Kafa karıştırıcı kontroller kötü adamları dövmeyi bile sıkıcı hale getirmiş. Düşmana yumruk atıyorsunuz, o ağır çekimde yere düşüyor, siz yürümeye devam ediyorsunuz. Yukarıda bir yere kanca atmanız gerekiyor ama arka plan o kadar karanlık ki rastgele fırlatmak zorunda kalıyorsunuz. Ben de bazen çok şey bekliyorum. Film neydi ki, oyunu ne olsun?

Batman Vengeance (2001)

Bruce Timm'in Batman The Animated Series ve The New Batman Adventures çizgi filmlerindeki olay yaratan karakter/mekan dizaynları bir video oyununa aktarıldığında, tüm stilize çizimler ve 3D evliliklerindeki gibi sakat bir çocuk doğdu: Batman Vengeance. Ubisoft'un geliştirdiği ve altıncı nesil konsolların her biri için üretilen Batman Vengeance, özellikle PC versiyonuyla dev bir hayal kırıklığı yaratıyor. Art deco tasarımların kartondan ayırt edilemediği, kırmızı gökyüzü/gri bina sınırlandırmasının nereye gideceğimizi tahmin etmemizi engellediği ve dolayısıyla oynayan herkesi avuç avuç Aspirin de alsalar geçmeyecek baş ağrılarına sürüklediği bu arcade oyununu zamanında çok büyük heveslerle alıp, bitirmeye kasmıştım. Harcadığım zamana değdi mi? Değmedi kesinlikle.

Facia olan PC versiyonunu bir kenara bıraktığımızda, oyunun konsol versiyonlarının gayet başarılı oldukları ortaya çıkıyor, bunu da not etmek lazım.

Batman Vengeance'ın yıllardır zihnime kazınmış olan absürd bir sahnesi var, paylaşmadan yapamayacağım: Harley Quinn kılık değiştirmiş, peruk takıp, hanım hanımcık elbiseler giymiş ve Batman'in kurtarması gereken "mağdure" rolünü oynuyor. Kurtarıldıktan sonra Batman ile konuşuyor abla, ama sesini duysanız, Harley ile bütünleşmiş seslendirme sanatçısı Arleen Sorkin ne aksanını değiştiriyor, ne vurgu ve tonlamayla oynuyor, bildiğin Harley Quinn konuşuyor yani. Peki ya kara şövalye Batman ne yapıyor? Kadının yüzüne bakıp, hiçbir şey çakmadığı gibi "Batgirl, bu hatunda hoşuma gitmeyen bir şeyler var, araştır kimmiş neymiş." diyor!

Sevgili Bruce, biz orta okula giden halimizle, yarım yamalak İngilizcemizle olayı çoktan çözdük, sen neyin peşindesin? Bay dünyanın en büyük dedektifi, alo?

Batman Vengeance'a benzer grafiklere sahip bir oyun daha yapıldı 2003 yılında: Batman Rise of Sin Tzu. Pek bir yenilik içermese de, Scarecrow, Clayface ve Bane gibi daha az bilinen kötü karakterlere yer verdiği için dikkat çektiğini söyleyebiliriz Rise of Sin Tzu'nun.

Batman Dark Tomorrow (2002)

Sene 2002. Batman Vengeance felaketini atlatmaya çalışan gencimiz, bir televizyon programında (Kanal E'nin Cnbc-E'ye dönüştüğü zamanlar...) tanıtımına rastladığı an grafiklerine hasta olduğu yeni Batman oyunu Dark Tomorrow için heyecan duymaktadır. Oyunu alıp, çalıştırdığı anda dünyası kararacaktır oysa...

GameCube ve Xbox için üretilen Batman Dark Tomorrow, gelmiş geçmiş en kötü kontrollere sahip Batman oyunu kuşkusuz. Yapay zeka sıfır, oynarken kendinizi bir yarasa kadar kör hissetmemek için tek neden yok. Oyunu yapan ekibin elemanları da ne kadar saçmaladıklarının farkına varmış sanırım, çünkü bazı bölümlerde siz Batman'i yönetmeye çalışıp da yönetemezken (tırmanamıyor, zıplayamıyor, merdivenlerden düşüyor koskoca yarasa adam!) az yukarıya sizinle dalga geçen Joker'i koymuşlar.

Öte yandan, Brian Bolland çizimlerine benzeyen Batman'i, çizgi roman evrenine hakimiyeti ve karakter çeşitliliğiyle şaşırtır sizi bu oyun. Joker, Ra's Al Ghul, Poison Ivy gibi kadrolu villain'ların dışında, Ventriloquist & Scarface, Black Mask, Mr. Zsaz ve Ratcatcher gibi bir oyunda asla göremeyeceğinizi sandığınız tipler karşınıza çıkar. Sezar'ın hakkı Sezar'a, o günlerin en başarılı cutscene'leri de bu oyundadır.

Batman Begins (2005)

Siz hiç neden tüm zamanların en popüler filmlerinden The Dark Knight'ın bilgisayar oyununun yapılmadığını merak ettiniz mi? Cevabınız 2005 tarihli Batman Begins oyununda saklı (sorumluları dövebilirsiniz). PS2, XBox, GameBoy Advance ve GameCube konsolları için çıkarılan Batman Begins, sıkıcılığın sınırlarını zorluyor. Christopher Nolan'ın Batman serisini başlatan filmden 20'den fazla sahneye yer veren oyun, yapay zeka konusunda çok fena sınıfta kalmış.

Ben oyunu Ra's Al Ghul'un Wayne malikanesini istila edip, ninjalarını Bruce'un üzerine saldığı kısımda bıraktım. Tekrar oynamaya cesaret edebileceğimi de hiç sanmıyorum.

Batman Begins, GameSpot'tan 10 üzerinden 6.8 almış. Bana biraz (biraz mı?) şişirilmiş gibi geldi ya, neyse...

Batman, Spider-Man ve X-Men gibi Marvel karakterlerinin oyunlarının karşısında boynu bükük kaldığı 2000'lerde Justice League Heroes ve Mortal Combat vs. Dc Universe'de de yer aldı.

Lego Batman (2008)

"Batman" ve "sevimli" kelimelerini aynı cümle içinde kullanamıyor musunuz? Kullanabilirsiniz efendim, gönül rahatlığıyla kullanabilirsiniz. Lego Star Wars ve Lego Indiana Jones'un izinden giden bu neşeli ve sevimli oyun Lego Batman, bence Arkham Asylum/Arkham City öncesi dönemin en iyisi.

Traveller's Tales'in ilk orjinal konulu Lego oyunu olan Lego Batman'de Batman ve Robin, Gotham Altın Rezervlerinin peşinde olan Riddler ve tayfasına (Poison Ivy, Clayface, Two-Face, Mr Freeze), uzaktan kumandalı penguen robotlarıyla şehirde korku saçan Penguin ve tayfasına (Catwoman, Bane, Killer Croc, Man-Bat) ve katedrali havaya uçurup, Joker gazıyla Gotham halkını öldürmeye çalışan Joker ve tayfasına (Scarecrow, Mad Hatter, Killer Moth, Harley Quinn) karşı savaşıyorlar. Çizgi romanlar ve filmlere yüzlerce gönderme yapan Lego Batman'de Danny Elfman'ın score'ları eşliğinde sayısız araç ve gereç kullanıp, Gotham'da kendi mahallenizdeymişsiniz gibi rahat dolaşabiliyorsunuz.

PlayStation 2, Wii, Xbox 360, PlayStation 3, Nintendo DS, PlayStation Portable, ve PC versiyonları yapılan oyun, prestijli oyun sitelerinden hep 7 ve 8 üstü puanlar aldı. Ayrıca 2012 yılında devamı da geliyor. Holy Legomania, Batman!

Bu kadar nostalji hepimize yeter... Vakit Arkham City'e dalma vaktidir, arkadaşlar! Öyleyse Panic! At The Disco'dan gelsin: Mercenary!

2011-10-29T20:00:00.002+03:00

En Büyük Bayram

Son haftalarda birbiri ardına gelen kötü haberlerin içinde hiçbir şey yokmuş gibi DC Comics yayın politikaları, relaunch'lar, Tony Daniel'ın başarısızlıkları gibi eften püften konulardan bahsedecek gücü kendimde bulamadığımdan blogla pek ilgilenemedim. Merak etmeyin, buralardayım. Yeni yazılar yolda :) Bu arada, üstteki muhteşem Atatürk portresinden haberdar olmamı sağlayan sevgili Nil'e teşekkür ediyorum. Çalışma Melike Acar'a ait. Kendisinin deviantart sayfasının ziyaret edilmesi şiddetle önerilir.

Herkesin Cumhuriyet Bayramı kutlu olsun!

2011-10-20T18:30:00.003+03:00

Pek Yakında

"Gatsby, o yeşil ışığa, önümüzdeki uzayıp giderken her yıl biraz daha geriye çekilen heyecan dolu geleceğe inanıyordu. Bir an için elimizden kaçmış olabilirdi -fakat bunun önemi yoktu- yarın daha hızlı koşar, kollarımızı ileriye uzatır... Ve güzel bir gün başlarken...

Evet, bizler böyle akıntıya karşı kürek çekerek çabalarız ama aslında durmadan geriye, geçmişe doğru sürüklenip gideriz."

(Scott F. Fitzgerald, The Great Gatsby)

Bu aralar neredeyse doğduğum günden beri içimde olup da hiç ciddiye almayarak, üzerine eğilmeyerek küstürdüğüm, niyeyse alevlenmesine bir türlü izin vermediğim, çok eski bir tutkuma rastladım. Benim onu özlediğim gibi o da beni özlemiş olmalı ki, hesaplaşma faslını kısa tutup, çok geçmeden barıştık. Bir zamanlar sahip olduğumuz uyumu tekrar yakalar mıyız, yoksa köprünün altından akmış sulara kapılıp boğulur muyuz, bilemem, ama geçmiş ile kurduğum bu bağın gelecekte de benimle olması için çaba sarf etmek hedefim. Başı boş bırakınca olmuyor, yürümüyor. .. Şimdilik olayın "catching up" kısmındayız, ama bir engel çıkmaz ve dilediğim noktaya gelirsem, 2011 bitmeden hayata geçirmek istediğim bir yan projem olacak, beklemede kalın (ya da gözlerinizi kapatıp, geri geri koşarak kaçabilirsiniz de, tercih meselesi :)). Bunu da bloğa yazıyorum ki, yarın öbür gün tembelliğim keskin kılıcıyla önüme dikilirse açıp okuyabileyim, ve "O kadar dillendirmişim, bitirmemek olmaz artık..." diyebileyim.

Teaser da gelsin hemen: Kağıt, kalem, çini mürekkebi, Batman, kırmızı, siyah, fırça.

İşte öyle bir şey!

Dönelim çizgi roman alemine... Yeni 52/DcNu dergilerine kaptırdık, devamlılık dışında neler olup bittiğiyle ilgilenmedik. Ayıp etmişiz. Önümüzdeki aylarda okuyacağımız, iştah kabartan üç grafik romandan söz edeceğim biraz: Batman Noel, Batman Earth One ve Batman: Death By Design.

Batman: Noel

Yazar/Çizer: Lee Bermejo

Sizi bilmem ama ben Charles Dickens'ın A Christmas Carol'ını çok severim. O kadar zamansız bir öyküdür ki A Christmas Carol, kendi içindeki bütünlüğünü bırakın, Dr. Who'ya, Muppet Show'a, Flintstones'a uyarlandığında bile değeri kaybolmaz. Dickens'ın klasiği, daha önce 1995'te, Jeph Loeb ve Tim Sale'in Legends of The Dark Knight için yaptıkları cadılar bayramı özel sayılarının üçüncüsünde "Ghosts" adıyla serbest bir uyarlama olarak Batman literatüründe yer almıştı (Merak edenler: Ghosts'u, diğer iki cadılar bayramı macerası Choices ve Madness ile birlikte "Batman: Haunted Knight" cildinde bulabilirsiniz), Batman: Noel'de ise orijinaliyle daha içli dışlı bir metin bizleri bekliyor. Brian Azzarello'nun yazdığı Joker GN'i (Hani şu Ledger'a benzeyen Joker! Türkçesi Gerekli Şeyler yayınlarından çıktı) resmeden Lee Bermejo'nun yazarlık ve çizerlik işlerini üstlendiği Batman: Noel, muhteşem kapağı, sayfa düzenlemeleri ve renkleriyle şimdiden öne çıkıyor. Bermejo zaten gerçekçi çizimlerin efendisi, yazarlığı da kıvırabilirse nefis bir Charles Dickens uyarlaması okuyabiliriz. 8 Kasım'da yayımlanacak olan Batman: Noel'e göz atmak isteyenler için kısa ön izleme.

Batman: Earth One

Yazar: Geoff Johns Çizer: Gary Frank

Marvel Comics'in Ultimate kolunun DC'deki muadili olarak görülen Earth One evreni, ilk olarak Aralık 2009'da gündeme gelmişti. JMS'in Superman'i çelikten bir emo yaptığı "Superman Earth One", devamlılık kaygısı taşımayan hali ve genç kahramanıyla çok iyi satış rakamlarına ulaşarak tahminimce "DcNu" planının doğmasına sebep oldu. Şimdi DcNu varken, Earth One'a gerek var mı, ya da bu iki evrenin çakışması nasıl sonuçlar doğurur gibi sorulara hiç girmiyorum da, Batman: Earth One'ın yazar Geoff Johns ve çizer Gary Frank'in ellerinde güvende olduğuna inanıyorum. Daha genç (daha ne kadar genç?) bir Batman'i okuyacağımız serinin en enteresan yanı tanıtım resimlerine bakılırsa, çok atarlı bir karakter olarak tasarlanmış savaş gazisi Alfred! Batman: Earth One tek cilt halinde 2012 yazında piyasada olacak!

Batman: Death By Design

Yazar: Chip Kidd Çizer: Dave Taylor

Birlikte Batman muhabbeti çevirmek, Convention'lara gitmek, rakı balık yapmak istediğim Chip Kidd, bir Batman delisi, koleksiyoncu, yazar, grafik tasarımcısı. Kendisini daha çok çeşitli DC ansiklopedilerindeki kapak dizaynlarından tanıyoruz. Çizgi roman yazımına The Art of Alex Ross'da kaleme aldığı kısa macera dışında yabancı olan Kidd, kara şövalyenin dünyasına hakim, iflah olmaz bir Batman profesörü (Batologist?) olduğu için şans verilmesi gereken bir isim. Son röportajında anlattığı üzere, Death By Design'ı oluştururken, devamlılık dışında yazıyor olmasına rağmen "klasik kötüleri kullanma izni olmadığını" düşünüp sıfırdan karakterler yaratacak kadar da alçak gönüllü (ancak izin olduğunu öğrenince Joker'i de eklemiş çizgi romanına). Joker'i, Two Face'i anlamadan, dinlemeden ticari kaygılarla araya serpiştiren Tony Daniel gibi yeni yetmelere verecek sıkı bir dersi var yani. Death by Design'ın bir başka özelliği de, Dave Taylor'ın çizimlerinin kara kalemle noktalanacak oluşu. Kitap çini işleminden geçmeyecek, oldukça farklı görünecek kısacası. Gelecek sene raflara düşecek olan Batman: Death by Design'ı dört gözle bekliyorum.

2011-10-19T10:29:00.004+03:00

JL Doom

Warner Premiere ve DC Entertainment yeni animasyon filmleri Justice League: Doom'un fragmanını yayımladı.

Nisan ayında WonderCon'da duyurulan Justice League: Doom'un konusu Mark Waid'in 2000 yılında yazdığı JLA macerası "Tower of Babel"a (Hakkında neler karalamışız?) dayanıyor. Hikaye Justice League'in düşmanlarının Batman'in kendisinin bile hayata geçirmekten korktuğu gizli planlarını kullanarak takımı çökertmeleri üzerine kurulu. Fragmandan anlaşılacağı üzere, çizgi romanda Ra's Al Ghul'a ait olan Big Bad rolü, Vandal Savage'a verilmiş. Ra's'in ajanlarının yerindeyse Cheetah, Metallo, Mirror Master, Star Sapphire, Royal Flush Gang ve Batman'i "kırmayı" kafasına koymuş olan Bane var.

2012'nin başlarında DVD formatında çıkması beklenen filmde Batman'e Batman The Animated Series, Arkham Asylum ve Arkham City'nin efsane seslendirme sanatçısı Kevin Conroy hayat verirken, Superman'i Tim Daly, Green Lantern'ı Nathan Fillion, Wonder Woman'ı Susan Eisenberg, Flash'ı Michael Rosenbaum, Martian Manhunter'ı Carl Lumby, Cyborg'u Bumper Robinson seslendirecek.

2011-10-18T15:25:00.002+03:00

Hollywood Knight

Byron Wyatt, bağımsız film şirketi Gotham Pictures'ın yapımcısı ve çizgi romanlardan uyarlanan Batman serial filmlerinin yükselen yıldızıdır. Batman serisinin engellenemeyen başarısı, rakip firma Arkham Pictures'ın sahibi Joker lakaplı Jack Napier'ı çileden çıkarır, Napier Gotham Pictures'a uyarı mahiyetinde saldırılar düzenler, ama hiçbir şey Batman çizgi romanlarıyla büyümüş Wyatt'i Kara Şövalye'nin filmlerini çekmekten alıkoymaz. Mafyayla bağlantıları bulunan Napier, kalıcı bir çözüm denemeye karar verir ve sette tüm çalışanları ortadan kaldıracak bir faciaya sebep olur, en sonunda da Byron Wyatt'i başından vurdurur.

Gelin görün ki Wyatt ölmez, Al Penny isimli gizemli bir adam tarafından kurtarılır ve kısa süreli bir komanın ardından gözlerini açar. Fakat ortada "küçük" bir sorun vardır; aktör, hayatı hakkında hiç bir şey hatırlamamakta, kendini canlandırdığı Bruce Wayne/Batman karakteri zannetmektedir. Byron Wyatt onun arkadaşıdır ve Batman öldürülen arkadaşının intikamını almaya yemin eder.

Batman: Hollywood Knight, kitap içinde film, film içinde aktör, aktör içinde ikinci kişilik/hayali karakter içeren bir Elseworlds (Elseworlds nedir?) hikayesi. Ekseriyetle çılgın fantezilerin üzerine giden (Camelot'un Batman'i, Vampir Batman, Korsan Batman...) Elseworlds, Hollywood Knight'ta Batman'i tanıdık, bildik, içinde yaşadığı bir dönemde, 1940'ların Amerika'sında misafir ediyor. Hafızasını kaybetmiş ve Post-Traumatic Stress'ten perişan olmuş bir aktörün gözlerinden zamanının serial filmlerinin dünyasına ve şirketler arası çekişmelere bakan hikaye, eğlenceli bir yarım saat vaat ediyor.

Çizgi roman piyasasının iki ustası, yazar Bob Layton ve geçtiğimiz yıl kaybettiğimiz, Batman emektarı çizer Dick Giordano'nun ellerinden çıkan Batman: Hollywood Knight, normalde pek ciddiye alınmayacak "Batman aktörü Batman oldu" konseptinin hakkını vermişler. Konseptin işe yaramasının altında, aslında bizim Batman'imiz için de geçerli olsa da söylemeye dilimizin varmadığı "Ne tür bir insan yarasa kostümüyle dolaşır ki?" gerçeğinin üzerine giderek Watt'in akıl sağlığıyla uğraşması yatıyor. Byron Wyatt'in çevresi (Wyatt iyiydi de çevresi kötüydü!) arkadaşlarının yaptığının kanuna, kitaba uymadığının bilincinde hareket edip, gerçeklerle tekrar bağlantı kurması için çabalıyorlar, yüzüne karşı "Batman'in sadece bir hayali karakter olduğunu" söyleyip duruyorlar ama bunu yaparken de Alfred ve Robin rollerini üstlenmeleri işleri trajikomik bir şekle sokuyor, aynı bizim pelerinle gezen bir adamı kabul edemezken, Batman'in maceralarını tutkuyla takip etmemiz gibi. Hele "sidekick" konumundaki Rob'un, Robin kostümüyle Wyatt'e terapi uygulamaya çalışması yok mu, kesinlikle görülmeye değer bir seyirlik. Adama "Kılığına bak da konuş!" demezler mi? Demiyorlarmış meğer.

Hollywood Knight'ın diğer artılarıysa 1940'ları işleyişinden geliyor. Serial filmlerin vazgeçilmezleri; gangsterler, dev daktilolar, amnezi gibi dokunuşlar okuma keyfini arttırırken, bir panelde Mark of Zorro'nun starı Tyrone Power'ı görmek hazırlıksız yakalıyor ve sonsuz güldürüyor. Arkham Pictures'ın filminin "A Killing Joke" olması ve kötü adamımızın Tim Burton'ın çektiği Batman 1989 filmindeki Joker'in adaşı olması gibi bonusları da ceplerimize doldurduk mu keyfimize diyecek yok.

2001 yılında yayımlanan Batman: Hollywood Knight, yarasa adama uçuk kaçık olmayan alternatifler arıyorsanız tam size göre bir Elseworlds çizgi romanı. Benden bir tavsiye: Byron Wyatt'in konuşma balonlarını okurken Batman'i beyaz perdede canlandırmış Douglas Croft'un veya Robert Lowery'nin seslerini duymayı deneyin, Hollywood Knight işte o zaman tadından yenmiyor :)

2011-10-15T17:49:00.000+03:00

Arkham City

Official Launch Trailer